Ed Citroen

Zaterdag 10 oktober 2009 in DOK Centrum. Bekijk de slideshow

Hartog Eysman

Vandaag is het Delftse Duitendag dus er is van alles te zien en te doen in de stad, gratis. Een mooie afsluiting van de Week van de Armoede. Leuk, maar de zaterdagmiddagoptredens in DOK zijn altijd al vrij toegankelijk. Hmmm, dan zal het wel niet veel soeps zijn, hoor ik sommige mensen denken. Echt wel! Om 1 uur speelt Hartog Eysman uit Amsterdam de mooiste liedjes van zijn cd Storyteller en de covers Old man van Neil Young en een heerlijke wegdroomvariant van Kate Bush’s Cloudbusting. Hartog maakt eerlijke, persoonlijke luisterliedjes met veel emotie. Hij speelde eerder in rock, jazz, dance en soul bands, maar in 2006 ging hij back to basics: liedjes schrijven op zijn gitaar. Bekijk de slideshow.
Om 3 uur is het tijd voor Jim Offerman. Deze artiest uit Utrecht schrijft veelal songs met een boodschap: zeg wat je dwars zit (Speak Up), wees trots op jezelf (This Is Me) en volg je dromen (Hold On To Your Dreams). Het zijn goeie liedjes van een diehard optimist die schuilgaan achter vaak melancholisch klinkende melodieën. Ook hij gooit er een paar covers tussendoor, Have a little faith in me van John Hiatt en Sorry seems to be the hardest word van Elton John. Bekijk de slideshow.

Markowski

Sonja Markowski en partner Jan van Bijnen te horen soundchecken is al een genot. Als de laatste klanken wegsterven baalt een bezoekster omdat ze denkt dat ze zojuist het optreden heeft gemist. Niet getreurd, de harde kern van band Markowski is nog niet eens begonnen. Een uurtje later is het zover. De singer songwriter schrijft al haar materiaal zelf en licht elk nummer toe. De meeste zijn in het Engels, maar ook een paar in moedertaal Duits, want Sonja komt oorspronkelijk uit Berlijn. Aan het prachtige Buy me a ticket is te horen dat ze misschien nog wel eens voorgoed terug gaat. Gitarist Jan speelt electric, acoustic en slide guitar, terwijl Sonja bijna alle nummers van hun cd Sleeping in trees zingt, sommige voorzien van een lekker countrysausje, zoals Mongomery en So soll es sein. Het klinkt in ieder geval vrij Amerikaans, zelfs de Duitse nummers, en dat is best knap, nietwaar? Mocht je het gemist hebben, ze komen zaterdag 10 oktober terug en spelen een gratis voorprogramma in DOK op de avond van het optreden van Campert, Mulder en Chabot in Theater de Veste. Bekijk de slideshow.

A campingflight to Lowlands Paradise

Vrijdag 21 augustus ben ik samen met nog 54.999 andere Lowlanders bepakt en bezakt vertrokken naar Biddinghuizen. Van tevoren goed huiswerk gedaan en het blokkenschema grondig bestudeerd, om vervolgens tot de conclusie te komen dat het natuurlijk veel leuker is om wat rond te zwerven en maar te zien waar je terechtkomt. Omdat het wachten voor de ingang en het opzetten van de tent net iets langer duurde dan gepland, is het feest al in volle gang als ik het festivalterrein op storm. Tja.. zo gaat dat, zoveel te zien terwijl je tegelijkertijd weet dat je ook heel veel mist. Logisch met 7 podia, 2 theaters, een filmzaal en een paar danstenten. Het is me gelukt om een staartje van het optreden van eightiesbandje La Roux mee te pikken. Beetje zonde van de tijd, niet echt lekker gezongen en muzikaal erg dun. Zittend op het gras geluisterd naar de dromerige klanken van Bon Iver, daarna een paar elektronische indiepopliedjes van Passion Pit meegepikt. Na elektronicaduo Junior Boys ga ik even bijkomen in het theater bij de Fantasten, een voorstelling die ik als cultuurbarbaar niet helemaal begrijp, maar toch wel leuk vind. Dan is het tijd voor 2 many DJ’s, het eerste concert dat ik in zijn geheel zie. De muziek in combinatie met graphics zijn een goed begin van een enorme dansmarathon. Meteen door naar DJ Martyn, daarna nog even naar Tiga. Ik ben niet de enige en omdat ik de enorme mensenmassa een beetje zat wordt besluit ik dat ik mijn krachten ga sparen voor de volgende dag, om vervolgens in mijn tent urenlang te luisteren naar het dronken gebazel van mijn buren. En dan breekt de zonnige zaterdag aan. Na het onvermijdelijke kampeergedoe met wachten.. plassen, wachten.. wassen, ben ik eindelijk weer fris en fruitig. Vandaag heb ik niet zo’n haast met bandjes kijken, de dag duurt nog lang en een beetje chillen met een paar bekenden is ook goed. Daar gaat nog best wat tijd in zitten, want ineens is het avond en dus tijd voor Buraka Som Sistema. Deze ijzersterke, maar voor mij iets teveel van het goede, billenschudmuziek doet mij vluchten naar de funky grooves van The Virgins. Dat bevalt een stuk beter. Kyteman heb ik op North Sea Jazz al van dichtbij gezien, dus nu besluit ik van een afstand te kijken, en dan vooral naar het springende publiek, feest! In het voorbijgaan nog een stukje Jack Penate meegepikt, ik ben er nu toch. En dan… Basement Jaxx. Geen spijt, ze zijn geweldig. Vervolgens kom ik terecht bij Benjamin Herman, overigens met Jules Deelder, waarbij het een beetje onduidelijk is wat hij eigenlijk staat te doen, maar ach.. wat maakt het uit. Na de afsluiters verdwijnen er eindelijk wat mensen naar de campings, zodat ik letterlijk goed uit de voeten kan tot het licht wordt. En dan is het zondag, de laatste dag alweer. Aan de ene kant jammer, ik kom er net lekker in. Aan de andere kant beginnen de wc’s en douches me behoorlijk tegen te staan. Ik besluit om niet te flauw te beginnen met de beukbeats van The Subs. Band en publiek gaan helemaal los. Daarna meteen door naar Gang Gang Dance, artrock die zeer de moeite waard is. Dan The whitest boy alive, helemaal goed! Het publiek is wildenthousiast en de band is door hun materiaal heen, maar niet van het podium af te slaan. Eerst even zitten en luisteren naar Bloc Party en Grace Jones. Dan ben ik wel weer toe aan een volledig concert van dichtbij en ik kies voor electroqueen Peaches, een lieflijke naam voor een heftige act, spektakel!! Langzamerhand verdwijnen er steeds meer mensen naar huis, dus lekker veel ruimte om voor een laatste keer het festivalterrein af te schuimen op zoek naar goeie muziek. Als ook de laatste DJ aan het inpakken is val ik moe maar voldaan mijn tent in. Maandag lekker weer naar huis en op tv terugkijken wat ik allemaal heb gemist.

Gamen

Ook in DOK is het rustig tijdens de zomer. Boeken mogen voor 6 weken worden geleend, dus die gaan lekker mee op vakantie. Natuurlijk zijn er ook thuisblijvers, maar zij vermaken zich met dagjes uit en zoveel mogelijk buitenactiviteiten, als het weer het toelaat. Toch zijn er een paar plekken in het gebouw van DOK Centrum, die vooral kinderen als een magneet naar zich toe trekken. Hoe voorspelbaar, dit zijn de ruimtes waar de games zich bevinden. De kleintjes zitten achter de Playstations op de Jeugdafdeling en de jongeren vermaken zich met X-boxen of werken zich in het zweet voor de Wii op de afdeling Muziek & Film. Hoezo, kinderen bewegen te weinig … moet je ze eens tekeer zien gaan. Als ze samen spelen gaat het er helemaal fanatiek aan toe. Spelen dekt de lading eigenlijk niet, hier wordt gestreden. Natuurlijk kan er ook gekozen worden voor Brain Academy, Anno of My pony and me, maar vooral de fysieke games hebben de voorkeur. En dat hoeft echt niet altijd wild en onbezonnen. Ik zie regelmatig meisjes en jongens serieus bezig met Yoga-oefeningen van Wii fit. Ook hoelahoepen, skisschans-springen en gitaarbattles zijn populair. Het moet natuurlijk wel leuk blijven.

Pinkpop 2009

Zaterdag
De eerste dag van Pinkpop begon vroeg, heel vroeg. Aangezien mijn wekker om half 5 ging, ik nog snel de laatste dingen moest pakken, nog moest douchen en vervolgens maar geen tijd meer had om te ontbijten. Om half 7 de trein in Delft gepakt, om 8 uur met Sabrina en Marieke afgesproken in Eindhoven en in de volgende trein gaan zitten. Wonder boven wonder vond ik dat het treinverkeer echt nog vrij goed geregeld was, misschien omdat wij ook nog net voor de grote stroom zaten. Op Heerlen al heel entertainment, met een dj en pinkpop posters. Vervolgens vrij snel een trein naar Landgraaf, daar stond de bus al klaar en niet veel later stonden we om half 10 al onze tent op te zetten. Vervolgens bandje gehaald en op de camping gechilled tot een uurtje of 2 en toen richting het terrein gelopen. Er werd nog gratis cola uitgedeeld, altijd leuk en de doorstroom naar het festivalterrein ging vrij snel. Zaterdag was de dag met de minste bands, maar wel met de grootste headliner, namelijk Bruce Springsteen. Dat veel mensen alleen vandaag komen is duidelijk te merken. Vele shirts van Springsteen en de gemiddelde leeftijd is ook veel hoger dan de andere festivaldagen.

Nadat we een aantal nummers van de opener Kings of the Day gezien hebben, begint de muziek toch een beetje te vervelen en besluiten we richting de tent te gaan om nog een stuk mee te pakken van het optreden van Noisettes. Een band die ik wel eens eerder had gezien en waarvan ik altijd vrolijk wordt. Zangeres Shingia Shoniwa gebruikt het hele podium, er komen langzame en snelle nummers voorbij, kortom het is een boeiend optreden. Na Noisettes begint op het hoofdpodium Chris Cornell. Nou moet ik zeggen dat ik niet echt een enorme fan ben van zijn laatste album, vooral omdat het echt de kant van TMF-hitjes opgaat. Maar toch is zijn optreden goed te trekken, hij begint met de grootste hit van zijn nieuwe album ‘Part of Me’ maar daarna komen ook oudere nummers voorbij en zelfs nummers uit zijn periode met Soundgarden en Audioslave. Bovendien zijn de nieuwe nummers live nog vrij goed te trekken.

Vervolgens is het tijd richting de 3FM-stage te gaan voor Me First and The Gimme Gimmes. Een band die alleen maar andere bands covert, waardoor er vele bekende nummers voor het aanwezige publiek voorbij komen. De band is in een vrolijke stemming en dat slaat ook over op het publiek, zeer goed optreden!

 Vervolgens vertrekken we iets voor het einde naar het hoofdpodium te gaan, om nog een redelijk plekje voor The Killers te vinden. Dat is een hele klus, aangezien het helemaal volgepakt staat met Bruce Springsteen fans en die willen natuurlijk geen stapje opzij doen. Maar uiteindelijk toch een best redelijke plek, vanwaar we het podium nog wel konden zien. Helaas is het toch altijd zo dat de lange mensen voor je neus gaan staan, waardoor je overal omheen moet kijken. Volgende keer nemen we allemaal een vriend van 3 meter mee. Maar terug naar The Killers. Ze beginnen het optreden met de huidige hit ‘Human’ om vervolgens nummers van het nieuwe album en de 2 oudere te doen. Het is een goede mix van nieuw en oud, waardoor ook fans die ze pas net kennen aardig wat mee kunnen zingen.

Na The Killers is het tijd voor avondeten, patat, wat geen uitzondering wordt de volgende dagen, en gaan we bij de 3FM-stage zitten om nog wat mee te krijgen van Elbow. Ik denk dat Elbow iets is waar je van moet houden voor je het goed vindt, ik heb er namelijk vrij veel negatieve reactie over gehoord. Zelf vond ik het optreden eigenlijk best leuk, vooral de combinatie met het strijkorkest en het akoestisch uitvoeren van enkele nummers.

Daarna is het tijd weer terug naar het hoofdpodium te gaan, want Bruce Springsteen en zijn E-street Band zijn begonnen. Heel het veld is werkelijk afgeladen en het is sowieso echt onmogelijk om nog ergens in de buurt van het podium te komen. Ik heb zelf niet zoveel met de muziek van Springsteen, maar toch vond ik het optreden wel goed. Springsteen is in mijn ogen een van de weinige ‘oudere’ artiesten, die zijn nummers nog met energie kan overbrengen. Want zeg nou eerlijk, van al die oude mannetjes, van bandjes die jaren geleden bekend waren, die op de zoveelste reünietour gaan worden we meestal niet echt vrolijk?

Aan het eind van het optreden weer richting de camping gelopen om de grote drukte voor te zijn, de eerste dag was zeker geslaagd!

Zondag
Na een nacht met weinig slaap, ons weer klaargemaakt voor de 2de dag. Ik heb weer verbaasd staan kijken naar de enorme rijen bij de douches. Ik snap nog steeds niet waarom mensen de behoefte hebben 2 uur in de rij te gaan staan voor een (koude) douche van 5 minuten. Douchen doe ik thuis wel.

Richting het festivalterrein gelopen en daar kwam ik Chantal tegen, die ik nog ken van DOKLAN. Een beetje rondgehangen bij het hoofdpodium en vervolgens zelf richting de tent gegaan. Dat krijg je ervan als je naar hele andere muziek luistert dat je vrienden…

De opener van de tent vandaag is You me at Six, een vrolijk pop/rock bandje uit Engeland. De tent is niet erg gevuld, maar het aanwezige publiek kan grotendeels wel alles meezingen. De cover Pokerface van Lady Gaga was ook een leuke toevoeging aan de set.

Na You me at Six weer teruggegaan naar het hoofdpodium en vanaf de zijkant wat meegekeken bij Milow. Milow is opzich best leuk, maar ik vind persoonlijk dat zijn liedjes na een tijdje wel echt allemaal op elkaar gaan lijken. Ondertussen is de zon ook al weer flink doorgebroken en maakt iedereen zich klaar voor de volgende dag in de hitte. Gelukkig heb je van die Pinkpop hoedjes voor op je hoofd, een zonnebril en werd er gratis water uitgedeeld.

Na Milow weer de tent ingegaan, die deze keer een stuk voller is. Kyteman’s Hiphop Orkest is aan de beurt. En dat is echt een groot feest. Het publiek doet vrolijk mee en het staat rijen dik mensen buiten de tent. Ook de jamsessie van het orkest is een groot succes.

Iets over de helft van het optreden richting de 3-FM Stage gegaan, een poging om de rest te vinden was nogal een mislukking. Rowen Heze stond hier en dat is echt zo’n typische Limburgse feestband. Waar je als Delftenaar nou niet echt bijster veel van snapt. Maar het publiek om mij heen blijkbaar wel, want het spreekwoordelijke dak gaat eraf.

Daarna toch de rest gevonden, wat afgesproken en vervolgens zelf naar Volbeat gegaan. Over dat optreden heb ik eigenlijk niet zoveel te zeggen, behalve dat ik het echt goed vond. Er wordt gezegd dat Volbeat niet erg origineel is, misschien is dat wel zo, maar ze brengen de nummers in ieder geval wel goed. Ik moet wel toegeven dat de nummers na een tijdje op elkaar beginnen te lijken en dat als je geen fan van de band bent het moeilijk is het onderscheid te zien. Maar ik vond het toch leuk ze eens te zien.

Daarna weer richting de tent, zoals je al begrijpt bestond mijn zondag vooral uit heen en weer rennen, voor The Rifles. Een britpopbandje, dat zijn best doet de nummers zo enthousiast mogelijk te brengen, maar een beetje pech heeft met het publiek. Iedereen danst vrolijk mee, maar teksten kunnen niet meegezongen worden als de zanger daarom vraagt.

Na een tijdje weer teruggegaan naar de 3FM-stage waar Maria Mena nu optrad. Een plekje op het gras gevonden en genoten van haar optreden. Wat ik zo leuk vind aan Maria Mena is dat ze zo’n gewoon meisje is, geen hollywood ster met een enorm ego, Maria had eigenlijk gewoon je buurmeisje kunnen zijn. Haar ‘down-to-earth’ imago komt ook goed over in de verhaaltjes die ze telkens tussen haar nummers door houdt. Na Maria Mena met Sabrina een paar andere vrienden opgezocht en op het gras gechilled en geluisterd naar Madness. Leuk optreden, met veel nummers die ik toch kende. Na Madness de volle tent ingedoken voor White Lies. Ze doen de meest bekende nummers aan het begin van de set, waardoor de set daarna nogal wat inkakt. Daarom besloten we de tent weer te verlaten, wat avondeten (natuurlijk weer patat) te halen en bij de 3FM-Stage te gaan zitten voor James Morisson. Natuurlijk kom de grote hit Broken Strings voorbij, maar ook andere hits van zijn album worden gespeeld. Daarna richting de Freerecordshop gegaan, want Sabrina wilde graag naar de signeersessie van Maria Mena. Ik heb nog trauma’s aan de signeersessies van 2 jaar geleden, vooral die van Lostprophets, maar blijkbaar zijn ze ondertussen bij de Freerecordshop ook gaan nadenken en worden er maar een beperkt aantal mensen toegelaten tussen de hekken. Zodat het geen enorm geduw en getrek wordt, alsnog wel teleurgestelde hoofden. En natuurlijk moet men allemaal verplicht een cd van de artiest gekocht hebben bij de Freerecordshop. Maar Sabrina mocht als een van de laatste de rij nog in, dus gelukkig nog een foto met Maria en daarna was het tijd voor …. Krezip. De, in mijn ogen, uitermate teleurstellende vervanger van Depeche Mode. Ik had me zelf heel erg verheugd op het optreden van Depeche Mode, maar als Dave Gaham een tumor heeft en daaraan geopereerd is, is het natuurlijk begrijpelijk dat ze tijdelijk niet kunnen optreden. Vervolgens strooide Smeets met onmogelijke namen ‘The Prodigy’ ‘Oasis’ en andere, allemaal bands die niet eens in het weekend van Pinkpop konden optreden. Maar het zou geen Nederlandse band worden, waarom Krezip er dan uiteindelijk staat is voor mij daarom ook een raadsel maargoed.. Alsnog was de ‘laatste’ festivalshow van Krezip nog best te trekken, veel bekende nummers en de sfeer in het publiek zat er toch wel goed in. Krezip doet nog een poging ‘Just can’t get enough’ van Depeche Mode te coveren, maar de aanwezige Depeche Mode fans worden hier niet echt gelukkig van. Na Krezip de tent ingedoken voor Pendulum, waar het natuurlijk weer gigantisch druk was, maar wat een show! Pendulum was echt een van de acts die ik heel graag wilde zien en ze hebben me zeker niet teleurgesteld. En de rest van de tent ook niet, aangezien iedereen aan het dansen was. Helaas halverwege de tent weer verlaten, want ik wilde perse een stuk van Keane zien. De grootste hits hadden ze al gedaan toen ik aankwam, maar het was alsnog wel heel leuk ze eindelijk te zien.

Na Keane was het tijd weer terug te gaan naar het hoofdpodium, voor de ‘invallende afsluiter’ Placebo. Na een grote tijd stilte rond Placebo, hebben ze nu weer een nieuw album uit en dus ook een nieuwe tour. Er wordt heel veel nieuw materiaal gespeeld, waarbij het publiek niet echt weet wat ze ermee moeten doen, maar gelukkig ook oude nummers. Maar wat ik gehoord heb van het nieuwe album klinkt zeker heel goed! Na zelfs 2 toegiften van de band, is het toch tijd het podium te verlaten en dag 2 van Pinkpop is afgelopen.

Maandag
Vandaag alweer de laatste dag, ook de dag met de meeste bands en de meeste bezoekers. Dat is al te merken als we s’ochtends het terrein oplopen, er zijn veel meer mensen dan de afgelopen dagen. De opener van vandaag is The Gaslight Anthem, een band die Bruce Springsteen als groot voorbeeld heeft. Ik heb zelf alleen de eerste paar nummers gezien, waarbij toch een beetje bleek dat het publiek niet echt meeging met het optreden. Vervolgens was het tijd richting de, al erg volle, tent te gaan voor The All-American Rejects. Een band die ik al een hele tijd wilde zien. Helaas waren er nogal wat mensen die eigenlijk alleen de laatste cd van de band kennen, met de hit ‘Gives you Hell’ terwijl ze nog 3 andere albums hebben. Wat dus resulteert in een publiek dat grotendeels alleen de nieuwere nummers mee kan zingen en bij de oudere nummers een beetje stil staat te kijken en vervolgens toch maar besluit mee te doen. Ondanks het matige publiek, wel een goed optreden.

Daarna tijd om wat van Novastar mee te pikken, terwijl we in de brandende zon op zoek gaan naar wat middageten en wat schaduw, wat een onmogelijke missie blijkt te zijn. Na Novastar weer richting de tent gegaan voor Hollywood Undead. Een band die eigenlijk een soort combinatie is van een rockband en een rapgroep (en volgens sommige recenten een boyband…). Hier een zeer wisselend publiek, voornamelijk bestaand uit jongens. Wat me nog het meeste bijstaat is de hoeveelheid jongere meisjes met hun ouders. Waarvan een vlak naast mij, die ook zodra de band nog geen minuut bezig was door een geschockeerde moeder de tent uitgesleurd werd. De teksten zijn ook niet echt geschikt voor die leeftijd.. De band zet een goede, maar vrij korte performance neer, ze gaan 10 minuten voor hun eindtijd alweer van het podium.

Daarna weer naar het hoofdpodium gelopen voor Amy MacDonald, die ik eerst niet herkende omdat ze haar haar drastisch veranderd heeft, van zwart naar blond. Helaas voor haar is het publiek niet echt mee te krijgen, wat ze ook probeert. Maar ze blijft altijd schattig, met haar schotse accent waarvan eigenlijk niemand echt iets verstaat.

Na Amy MacDonald een glimp opgevangen van Billy Talent en daarna een overvolle tent in gehaast voor The Script. Een bandje die iedereen vooral kent van de grote hit ‘The Man who can’t be moved’. De band gereageerd nogal verbaasd op het grote enthousiastme van het publiek, ze hadden het duidelijk niet verwacht. Maar deden daardoor wel nog extra hun best om er een extra leuk optreden van te maken. En dat lukt ze goed, de liedjes worden overal meezongen en iedereen doet goed mee. Het is dus jammer dat na drie kwartier de band het podium weer moet verlaten… H

et veelal slaperige publiek rond het hoofdpodium, want het is natuurlijk nog steeds heel aantrekkelijk in slaap te vallen bij het warme weer, wordt goed wakker gemaakt met Franz Ferdinand. De grote hits volgen elkaar op en heel het publiek doet enthousiast mee, vooral bij de grote hit ‘Take me Out’.

Daarna weer richting de tent voor Katy Perry. Natuurlijk staat de hele tent weer propvol, deze keer met veelal jonge meisjes en hun ouders. Katy zet een leuk optreden neer, maar er bleven twijfels rondhangen of ze nou werkelijk live zong of dat er gewoon een bandje mee draaide. Maar ze laat wel zien dat ze weldegelijk goed gitaar kan spelen. Het publiek blijft hangen tot het eind, omdat ze dan pas de grote hit ‘I Kissed a Girl’ speelt, een nummer dat iedereen nu ongeveer wel uit zijn hoofd kent. Ook was Katy een van de weinige die wel een succesvolle cover neerzette, ‘Don’t stop me now’ van Queen. Na Katy Perry is het tijd voor de eerste en enige regenbui van Pinkpop, het duurde maar 5 minuten, maar iedereen die buiten stond was het zeiknat. Wel een goede afkoeling en omdat daarna de zon weer begon te schijnen was iedereen ook vrij snel opgedroogd.

Tijdens Anouk een beetje rondgehangen en een eindje van het hoofdpodium gaan zitten om eventjes uit te rusten. Anouk had een goede setlist, met veel meezingers. Niet echt bijzonder, maar altijd leuk.

Na Anouk tijd voor The Ting Tings, die een spetterende set neerzetten. Eigenlijk wilde ik halverwege naar The Kooks gaan, maar omdat het in de tent te leuk was toch maar niet weggegaan. En als ik achteraf de verhalen hoorde over een stonende en/of dronken zanger Luke van The Kooks, heb ik denk ik niet al te veel gemist. Bij The Ting Tings was het toch weer jammer dat de Tentstage als enige podium geen schermen aan de zijkant heeft. Het was moeilijk mee te krijgen wat er nou eigenlijk op het podium gebeurde en een groot deel van het publiek miste dus het een en ander. Maar ook zonder de dingetjes kon het publiek vrolijk dansen en genieten van de hits ‘Shut up and let me go’ en ‘That’s not my name’ waarmee de band eindigde.

Daarna alweer tijd voor de afsluiter van vandaag Snow Patrol. Er was veel discussie over of Snow Patrol wel groot genoeg was voor de afsluiter en veel mensen staan een beetje afwachtend te kijken. Toch zet Snow Patrol een onwijs goede set neer, met natuurlijk ‘Shut your eyes’ en ‘Chasing Cars’. Maar ook de nieuwere nummers doen het goed bij het publiek. Toch niet echt de echte afsluiter van Pinkpop, maar zeker wel een goede act.

Na de officiële afsluiting met vuurwerk was het toch het einde van Pinkpop 2009.

Coco Bowles

Het is zaterdag 6 juni half 5 en ik ben helemaal in mijn nopjes. Waarom? De zon schijnt, het is bijna weekend, ik noem maar wat. Maar mijn goeie humeur komt vooral doordat ik zojuist enorm heb genoten van lekkere muziek. Het akoestische gezelschap Coco Bowles heeft een uur lang eigen liedjes gespeeld, afgewisseld met een paar covers, te weten Dance me to the end of love van Leonard Cohen en de oude jazztraditional On the sunny side of the street. De band uit Delft, met zangeres Birgit, gitarist Midas, contrabassist Dominique en Erik op klarinet en sax, speelt jazzy nummers waar je automatisch blij van wordt. Van heel relaxt tot superenergiek. Resultaat: met een grote grijns op het gezicht weer naar huis. Bekijk de slideshow.

Maravilhoso

Afgelopen zaterdag om een uur of 3 waande ik me van het één op het andere moment op een cruiseschip of in een resort op een tropisch eiland. Niet alleen door de zon die op het glazen dak stond te branden, maar vooral door Maravilhoso, een bossa nova trio bestaande uit zangeres Lisette, gitarist Cees en pianist Ernst. Bossa nova is ontstaan vanuit de Braziliaanse samba met invloeden vanuit de jazz. Joao Gilberto, Antonio Carlos Jobim, bekende namen die misschien toch niet iedereen direct iets zeggen, totdat je de liedjes ‘Agua de beber’ en ‘Girl from Ipanema’ hoort. Laat maar komen, die lange zwoele zomer. Bekijk de slideshow.

The World Cinema Foundation, met voorzitter Martin Scorsese,  heeft als nobele doel het restaureren van oude films, met name die uit landen waar daar geen geld voor is. Dat is natuurlijk erg te prijzen, maar nog mooier is dat je de films gewoon gratis kan bekijken op hun website. Ga voor een dosis prachtige oude films van over heel de wereld dus snel naar: worldcinemafoundation.net

Jazztrio t.o.b.d.

T.o.b.d., waat staat dat eigenlijk voor? Zit er een spannend verhaal achter of zijn het gewoon de eerste letters van de voornamen van de bandleden, hoewel… vier letters en drie muzikanten? De waarheid is nog saaier. Omdat het oude pand van DOK als oefenruimte wordt gebruikt hebben ze zichzelf Trio Openbare Bibliotheek Delft gedoopt. De letters staan overigens ook voor Tridiagonal Optimal Brain Damage, maar dit terzijde. De band bestaat uit collega Rob Winkel op drums, Lucas Mutsaers op piano en Adri Vosters op contrabas. Tijdens het optreden op zaterdag 9 mei worden zij bijgestaan door twee gastblazers, op trompet Steven Molendijk en Frans van Wijk op tenorsax. De heren spelen stukken van jazzlegende Thelonious Monk. Ze hebben speciaal geoefend om zacht te spelen, zodat het lezende publiek niet weggeblazen wordt. Dat lukt helemaal en het klinkt prachtig. Bezoekers gaan er lekker voor zitten en laten alles genietend over zich heen komen. Gelukkig is het optreden toegankelijker dan de vrije interpretaties die zij normaal gesproken spelen. Daar is voor mij als jazz-leek geen touw aan vast te knopen, of zoals op de site van het trio staat: “Het zal wel weer jazz zijn”. Bekijk de slideshow.