Geheel tegen de traditie in treffen we dit jaar geen eindeloze rij wachtenden aan bij de ingang van het Lowlandsterrein en staat ons tentje dus al voor zonsondergang op de camping. Wel geheel volgens traditie missen we de volgende dag de openingsact. Onze Lowlands begint, na een wandeling over het, ook dit jaar weer spectaculaire, terrein daarom bij de Heideroosjes. De mannen voelen zich beledigd omdat ze “niet interessant genoeg zijn voor de televisieregistratie van het festival”. En besluiten wraak te nemen door het publiek te trakteren op een stevig optreden. Datzelfde doet ook grime-hiphopper Dizzee Rascal, vergezeld door een back-up MC en de eenarmige (!) DJ Semtex zet hij de Bravo-tent op z’n kop. De tent op z’n kop zetten lukt Kasabian niet, behalve wat fanatieke Britten (die dit jaar in enorme getallen Lowlands wisten te vinden) en een paar vroegdronken oude jongeren op heuvels rond het Alpha-podium weten ze niemand te boeien met hun matige optreden. Hoe anders is dat bij het optreden van Mika. Al ver voor het begin van zijn optreden is de tent bomvol en wacht iedereen vol spanning op de megaster-in-wording. Met een geweldig optreden lost hij alle verwachtingen, en meer, in. Hierna is de beurt aan Basement Jaxx. Deze act mag inmiddels wel een gouwe ouwe genoemd worden en zoals gouwe ouwen dat doen geven ze een degelijk, maar weinig spannend, optreden weg.
De zaterdag was op papier al een weinig interessante dag en zal dat ook in de praktijk zijn. Dat lag niet aan C-Mon & Kypski. Zij hebben de ondankbare taak om in alle (voor Lowlandsbegrippen) vroegte de Lowlanders wakker te schudden. En dat doen ze, samen met een kleine leger aan gastmuzikanten (de complete Amsterdam Klezmer Band, de rockband Voicst, saxofonist Benjamin Herman, de rapper Pete Philly en –wie kent hem niet- het roze gitaarkonijn) zetten ze een spektakelstuk neer wat zijn gelijke niet kent tijdens deze jaargang van Lowlands. Helaas is een goed begin niet het halve werk en valt de rest van de dag tegen. Het gehypte CSS (Cansei de Ser Sexy, oftewel moe van het sexy zijn) uit Brazilië weet de hype niet waar te maken. En ook M.I.A. weet de verwachtingen niet waar te maken, maar dat ligt vooral aan het enorm slechte geluid tijdens haar optreden en niet aan haar enthousiasme.’s Nachts wagen we nog een klein dansje bij oa. Anthony Rother en Modeselektor om vervolgens onze tent op te zoeken.
Zondagochtend was het prima door knikkebollen met oudgediende Alpha Blondy, om vervolgens stevig wakker geschud te worden door de Italiaanse metalband Lacuna Coil. Minstens net zo hard was Nine Inch Nails. Trent Reznor en co. lappen alle ongeschreven festivalwetten aan hun laars en spelen een set zonder de bekende hits, met veel minder bekende en minder toegankelijke nummers. Leuk voor de liefhebbers, voor de rest van de Lowlanders absoluut minder interessant. Absoluut wel toegankelijk is de electro-rock van Goose. Zij hebben het publiek dan ook vrijwel gelijk op hun hand en bouwen in de Bravo-tent het grootste feestje van het festivalweekend. Van voor tot achter springt en danst de uitzinnige menigte. Daarna krijgt ook Trentemøller dezelfde menigte, al is het wat voorzichtig, aan het dansen met zijn wegdroomtechno. De eer om het hoofdpodium af te sluiten is dit jaar aan Tool, maar wij besluiten het festival te beëindigen bij het kleinste podium, de X-Ray loods. Hier is de eer van het afsluiten aan Welle:Erdball. De muziek van deze Duitsers is nog het beste te omschrijven als een mix van landgenoten Kraftwerk en Rammstein. Dansbare, stevige –maar toch- melodieuze synthpop, waarbij het podium veranderd in een compleet theaterspektakel. We konden ons geen betere afsluiter van een geweldig weekend wensen.
