Beth Hart – 37 Days

door Ignart Verweij

Een live optreden van Beth Hart staat garant voor een enerverend avondje uit. Het podium is haar plaats. Daar gaat ze als een beest tekeer. Voor wie dat niet gelooft adviseer ik om haar dvd ‘live at Paradiso’ thuis te draaien onder het genot van een biertje. Of beter nog, haar in levende lijve te gaan bekijken. Komende november treedt zij met haar band acht keer op in het Nederlandse clubcircuit.

De vraag rijst dan meteen of mevrouw Hart dat ook in de studio weet waar te maken. Bij het luisteren van haar nieuwe cd ’37 days’ krijg ik daar geen eenduidig antwoord op. Het openingsnummer is een lekkere opwarmer en zou het goed kunnen doen op de radio overdag. De drie nummers daarna gaan terug naar de eerste versnelling om bij track vijf en zes weer flink los te gaan. Haar strottenhoofd wordt daarbij niet gespaard. En dat zal de luisteraar weten ook. Wat kan deze vrouw een keel opzetten. Heerlijk.

Het tweede deel wordt, nog meer dan de eerste helft, gedragen door rockballads. Daar is helemaal niets mis mee, ware het niet dat dat de spanningsboog van de hele cd doet knappen. Er is een overkill aan gevoelige liedjes. Daarmee haalt ze de angel uit wat anders een energieke, opwindende cd had kunnen worden. Verdomd jammer, temeer je hoort dat ze zo haar best doet. Haar stem klinkt nog meer dan voorheen rauw en intens Ze beheerst het mainstream rockidioom als het beste meisje uit de klas. Ook de producer heeft zijn bedrage geleverd aan een cd die de moeite waard blijft en de aandacht voor de rockliefhebber verdient, ondanks mijn kritische noot. De studioapparatuur zorgt voor een helder en strak geluid waarbij de drums echt uit mijn speakers knallen en het lijkt alsof Beth zelf naast me op de bank een showtje weggeeft. Een dikke voldoende voor deze hardwerkende vrouw en haar band en ik gun haar acht uitverkochte optredens in Nederland.