De muziek van een rockband gespeeld door een heus symfonieorkest. Dat klinkt als een haast onmogelijke combinatie. Maar het klinkt al iets minder onmogelijk als je weet dat het gaat om de muziek van de bombastische band Pink Floyd. En nog iets minder onmogelijk klinkt het als je weet dat het orkest, in dit geval het Noord Nederlands Orkest, wordt bijgestaan door rockgitarist Joost Vergoossen (oa. Kayak, Ilse deLange) en de zangers Bert Heerink (Vandenberg, Kayak) en Erik Mesie (Toontje Lager). Wel weer wat onmogelijker klinkt het als je een soapie inhuurt als derde zanger, in dit geval Antonie Kamerling.
Uiteindelijk blijkt het helemaal niet zo onmogelijk, het blijkt zelfs heel goed mogelijk te zijn. Het volle psychedelische geluid van Pink Floyd leent zich uitstekend voor een uitvoering door een voltallig orkest en ook de zangers benaderen met hun stemmen de echte Pink Floyd. Opvallend is ook dat de drie zangers erg goed klinken bij samenzang. En het moet gezegd worden: zelfs Antonie Kamerling redt zich aardig, het is duidelijk dat hij geen getrainde zanger is, maar dat compenseert hij grotendeels met zijn enthousiasme. Bovendien wordt het geheel aangekleed met een sobere, maar wel helemaal bij de muziek passende lichtshow.
Je vraagt je dus af hoe het komt dat de recensies van deze uitvoering niet overwegend positief waren. Natuurlijk hebben de recensenten helemaal gelijk dat het NNO zich er makkelijk vanaf maakt door vooral de grote hits uit te voeren. Maar laten we eerlijk zijn: dat is toch eigenlijk waar je voor gaat tijdens een avond als dit? En natuurlijk is het publiek wat terughoudend, in het begin, want tijdens de toegiften doet heel de zaal enthousiast mee en waan je jezelf bij een rockconcert in plaats van in een chique theater.
