Keith Caputo is vooral bekend als brulboei van de metalband Life of Agony. Solo tapt hij echter uit een heel ander vaatje: dan neigt zijn muziek naar een mix van singer/songwriter en stevige pop, met een rauwe bite, dat dan weer wel. Vanavond treedt hij op in Bibelot te Dordrecht, maar eerst hebben Coco en Ricky Warwick de eer het publiek op te warmen.
Voor ons, en waarschijnlijk voor vrijwel alle aanwezigen, is Coco (myspace) de grote onbekende vanavond. Deze jonge bluesy singer/songwritster blijkt een ruw diamantje te zijn. Zij heeft een dijk van een stem en weet het publiek al snel enthousiast te krijgen. Nog wat aan de liedjes schaven en dan heeft ze echt alles in huis om een hele grote te worden…..onthoud: u las het hier eerst.
Ricky Warwick was in vorige levens gitarist van punkers New Model Army en zanger/gitarist van hardrockband The Almighty, in zijn huidige leven staat hij in z’n eentje met een akoestische gitaar op het podium. En indruk maakt dat niet, niemand is er dus echt rouwig om als hij het podium weer verlaat.
Als vervolgens Keith Caputo en begeleidingsband het podium betreden is het eerste wat hij doet zijn excuses aanbieden. Hij is zijn stem kwijt, zo erg dat hij eigenlijk niet zou moeten optreden. Maar hij gaat toch een poging wagen, the show must go on. Zijn verontschuldigingen blijken terecht, zijn zang klinkt inderdaad nergens naar, het is hees, onzuiver en de hoge noten komen er niet eens uit. Keith heeft dit maar al te goed in de gaten en staat ongemakkelijk, met het schaamrood op z’n kaken, op het podium.
Maar gelukkig zijn er twee dingen zijn optredens doorgaans tot een succes maken. Ten eerste natuurlijk zijn, normaal gesproken, gouden strotje. Maar ook verstaat hij als geen ander de kunst om een kille zaal te veranderen in zijn eigen knusse huiskamer. Keith heeft een speciale band met Nederland, hij woont hier een deel van het jaar en zijn begeleidingsbands hebben door de jaren heen altijd voornamelijk uit Nederlanders bestaan (zo ook vanavond). Die voorliefde toont hij ook op het podium, ondanks dat hij zich zelf het meest van iedereen ergert aan zijn stem zie je hem ook duidelijk, oprecht, genieten van het enthousiaste publiek. Daardoor verandert het optreden toch langzaam maar zeker in een intiem samenzijn van de muzikanten met het publiek: Keith besluit opeens spontaan zijn drank te delen met de zaal en de avond bereikt zijn climax als Keith tijdens afsluiter Living the Blues in het publiek verdwijnt (letterlijk, hij zal niet langer dan 1,60m zijn) waarbij Coco ook nog een stukje mag meezingen. Uiteindelijk gaan we voldaan naar huis, de sfeer en de band die zich niet van de wijs liet brengen hebben de avond gered.
