door Ignart Verweij
Een collega vertelde onlangs over een Australische singer/songwriter die 19 september j.l. het hoofdstedelijke Paradiso aandeed. Ze wilde daar dolgraag naartoe. Al was het maar om haar vakantie door het woeste land, dat ooit toebehoorde aan de Aboriginals, nog eens her te beleven. Dat dachten er klaarblijkelijk meer, want het concert was uitverkocht. Mijn collega had het nakijken en bleef zitten met de herinneringen zonder de bijbehorende soundtrack.
Aangespoord door haar enthousiasme wilde ik ook wel eens muzikale wereldreis maken. Het werd een onverwacht spannende trip door mijn kamer. Xavier Rudd was mijn reisleider en de veertien nummers op zijn inmiddels zevende cd ‘white moth’ dienden als pleisterplaats.
De multi-instrumentalist brengt je naar de meest vruchtbare plekjes in een verder woest en verlaten landschap door het sobere gebruik van zijn slide guitar. Het doet je denken aan de soundtrack van de film Paris Texas. Hij laat je kennismaken met de muzikale kwaliteiten van het oervolk van down under. Het doet je denken aan de in ons land bekende Aboriginalband Yothu Yindi. Xavier maakt uitstapjes naar het Caraïbisch gebied. Het doet je denken aan alle blanke bandjes die reggae op hun repertoire hebben staan. De wereldverbeteraar voert je naar de oevers van de melancholie. Het doet je denken aan de verstilde liedjes van de veel te vroeg overleden Jeff Buckley.
Minuten na het wegsterven van de laatste noten krijg je pas in de gaten dat je reis ten einde is en wordt je je omgeving weer gewaar. Het doet je denken aan een ruwe verstoring van een heerlijke droom door een ouderwetse wekker die zegt dat je op moet staan, terwijl het buiten nog kil en pikkedonker is.
Voor mijn collega en al die andere backpackers die zijn Nederlandse optreden hebben gemist is fabchannel.com in het leven geroepen. Een schrale troost, dat wel.
