Pro-Pain is altijd een vreemde eend in de bijt geweest: te metal om echt hardcore (punk) te zijn en te hardcore om echt metal te zijn. Het gevolg is dan ook dat tijdens concerten beide werelden elkaar treffen. Langharigen en kale koppen kijken de kat, en elkaar, tijdens de voorprogramma’s dus nog voorzichtig en terughoudend uit de boom.
Maar zodra de band waar ze deze avond eigenlijk voor komen het podium betreedt gaan alle remmen los. Zowel bij de band als het publiek. Pro-Pain op het podium is eigenlijk net zoals Pro-Pain op hun albums: een losgeslagen bulldozer zonder rem, de ene na de andere vuistslag in je gezicht, een onverwoestbaar betonblok. De mannen hebben geen show nodig, ze hebben geen gevatte praatjes, ze doen gewoon wat ze moeten doen: het volume op 11, hun instrumenten afbeulen en hun tekst de zaal in schreeuwen. Subtiel? Nee. Genuanceerd? Nee. Virtuoos? Nee. Afwisselend? Nee. Hard? Nee. Harder dan hard? Ja. En dat is precies wat het publiek wil en wat het publiek verwacht en dus is de zaal gedurende het hele optreden een razende tornado van lang haar en kale koppen.
