Ken Parsons

Ken Parsons, cabaretier en singer-songwriter, zorgt zaterdag 12 december voor het laatste optreden van dit jaar in Leescafe Live. In deze hectische decembermaand speelt hij rustige harpstukken waarbij sommige mensen letterlijk wegdromen. Bekijk de slideshow

Marcel Luntungan

Singer-songwriter Marcel Luntungan combineert een authentiek stemgeluid met fingerpicking gitaartechniek. Zaterdag 28 november
speelt hij eigen werk, gevoelige liedjes die hij openhartig introduceert en toelicht. Deze wisselt hij af met covers van o.a. James Taylor, mijn grote held. Als ik die naam alleen al hoor, dan lig ik meteen in katzwijm. Marcel Luntungan heeft zo’n beetje dezelfde uitwerking op mij. Mooie stem, prachtig gitaarspel, meer heeft hij niet nodig om het publiek te boeien. Momenteel is hij bezig met de opnames van zijn eerste album in eigen beheer, ik kijk er naar uit. Bekijk de slideshow

NeX-t

Zaterdag 14 november is het swingen geblazen met de zeskoppige groovy jazzband neX-t uit Rotterdam. De band bestaat uit blazerssectie Liesbeth Waasdorp op sopraan en altsax, Coen de Jong op trompet en bugel en tenorsaxofonist Frans Mudde. Zij worden ondersteund door ritmesectie Robert van Liesveldt op keyboards, Leo van der Most op basgitaar en drummer (tevens DOK-ker) Rob Winkel.
Het repertoire? Latin, funk, fusion, als het maar grooved. Vrije interpretaties van de muziek van o.a. Marcus Miller, Sean Bergin, The Duke, Zappa, het komt allemaal voorbij, en hoe! Het klinkt helemaal te gek en voelt superrelaxed. Een lekker begin van het weekend. Bekijk de slideshow

Ed Citroen

Zaterdag 10 oktober 2009 in DOK Centrum. Bekijk de slideshow

Hartog Eysman en Jim Offerman

Vandaag is het Delftse Duitendag dus er is van alles te zien en te doen in de stad, gratis. Een mooie afsluiting van de Week van de Armoede. Leuk, maar de zaterdagmiddagoptredens in DOK zijn altijd al vrij toegankelijk. Hmmm, dan zal het wel niet veel soeps zijn, hoor ik sommige mensen denken. Echt wel! Om 1 uur speelt Hartog Eysman uit Amsterdam de mooiste liedjes van zijn cd Storyteller en de covers Old man van Neil Young en een heerlijke wegdroomvariant van Kate Bush’s Cloudbusting. Hartog maakt eerlijke, persoonlijke luisterliedjes met veel emotie. Hij speelde eerder in rock, jazz, dance en soul bands, maar in 2006 ging hij back to basics: liedjes schrijven op zijn gitaar. Bekijk de slideshow.
Om 3 uur is het tijd voor Jim Offerman. Deze artiest uit Utrecht schrijft veelal songs met een boodschap: zeg wat je dwars zit (Speak Up), wees trots op jezelf (This Is Me) en volg je dromen (Hold On To Your Dreams). Het zijn goeie liedjes van een diehard optimist die schuilgaan achter vaak melancholisch klinkende melodieën. Ook hij gooit er een paar covers tussendoor, Have a little faith in me van John Hiatt en Sorry seems to be the hardest word van Elton John. Bekijk de slideshow.

Markowski

Sonja Markowski en partner Jan van Bijnen te horen soundchecken is al een genot. Als de laatste klanken wegsterven baalt een bezoekster omdat ze denkt dat ze zojuist het optreden heeft gemist. Niet getreurd, de harde kern van band Markowski is nog niet eens begonnen. Een uurtje later is het zover. De singer songwriter schrijft al haar materiaal zelf en licht elk nummer toe. De meeste zijn in het Engels, maar ook een paar in moedertaal Duits, want Sonja komt oorspronkelijk uit Berlijn. Aan het prachtige Buy me a ticket is te horen dat ze misschien nog wel eens voorgoed terug gaat. Gitarist Jan speelt electric, acoustic en slide guitar, terwijl Sonja bijna alle nummers van hun cd Sleeping in trees zingt, sommige voorzien van een lekker countrysausje, zoals Mongomery en So soll es sein. Het klinkt in ieder geval vrij Amerikaans, zelfs de Duitse nummers, en dat is best knap, nietwaar? Mocht je het gemist hebben, ze komen zaterdag 10 oktober terug en spelen een gratis voorprogramma in DOK op de avond van het optreden van Campert, Mulder en Chabot in Theater de Veste. Bekijk de slideshow.

Coco Bowles

Het is zaterdag 6 juni half 5 en ik ben helemaal in mijn nopjes. Waarom? De zon schijnt, het is bijna weekend, ik noem maar wat. Maar mijn goeie humeur komt vooral doordat ik zojuist enorm heb genoten van lekkere muziek. Het akoestische gezelschap Coco Bowles heeft een uur lang eigen liedjes gespeeld, afgewisseld met een paar covers, te weten Dance me to the end of love van Leonard Cohen en de oude jazztraditional On the sunny side of the street. De band uit Delft, met zangeres Birgit, gitarist Midas, contrabassist Dominique en Erik op klarinet en sax, speelt jazzy nummers waar je automatisch blij van wordt. Van heel relaxt tot superenergiek. Resultaat: met een grote grijns op het gezicht weer naar huis. Bekijk de slideshow.

Maravilhoso

Afgelopen zaterdag om een uur of 3 waande ik me van het één op het andere moment op een cruiseschip of in een resort op een tropisch eiland. Niet alleen door de zon die op het glazen dak stond te branden, maar vooral door Maravilhoso, een bossa nova trio bestaande uit zangeres Lisette, gitarist Cees en pianist Ernst. Bossa nova is ontstaan vanuit de Braziliaanse samba met invloeden vanuit de jazz. Joao Gilberto, Antonio Carlos Jobim, bekende namen die misschien toch niet iedereen direct iets zeggen, totdat je de liedjes ‘Agua de beber’ en ‘Girl from Ipanema’ hoort. Laat maar komen, die lange zwoele zomer. Bekijk de slideshow.

Jazztrio t.o.b.d.

T.o.b.d., waat staat dat eigenlijk voor? Zit er een spannend verhaal achter of zijn het gewoon de eerste letters van de voornamen van de bandleden, hoewel… vier letters en drie muzikanten? De waarheid is nog saaier. Omdat het oude pand van DOK als oefenruimte wordt gebruikt hebben ze zichzelf Trio Openbare Bibliotheek Delft gedoopt. De letters staan overigens ook voor Tridiagonal Optimal Brain Damage, maar dit terzijde. De band bestaat uit collega Rob Winkel op drums, Lucas Mutsaers op piano en Adri Vosters op contrabas. Tijdens het optreden op zaterdag 9 mei worden zij bijgestaan door twee gastblazers, op trompet Steven Molendijk en Frans van Wijk op tenorsax. De heren spelen stukken van jazzlegende Thelonious Monk. Ze hebben speciaal geoefend om zacht te spelen, zodat het lezende publiek niet weggeblazen wordt. Dat lukt helemaal en het klinkt prachtig. Bezoekers gaan er lekker voor zitten en laten alles genietend over zich heen komen. Gelukkig is het optreden toegankelijker dan de vrije interpretaties die zij normaal gesproken spelen. Daar is voor mij als jazz-leek geen touw aan vast te knopen, of zoals op de site van het trio staat: “Het zal wel weer jazz zijn”. Bekijk de slideshow.

Renée Stevense op contrabas

Renée Stevense opent haar optreden op 2 mei met een gouwe ouwe van Culture Club – Do you really want to hurt me. Leuk om naar te luisteren, zeker op deze manier. Het is weer eens wat anders, een singer songwriter die zichzelf begeleid op contrabas. Na jarenlang te hebben gezongen en gebast in bands speelt Renée tegenwoordig solo. Ze mixt eigen liedjes met covers van Velvet underground en Simply Red en vertaalt Bruce Springsteen’s Fire naar Onweer. Tussendoor vertelt ze over het hoe, wat en waarom van de nummers. Het publiek leest stug door, maar komt achteraf wel vertellen hoe leuk het was. Bekijk de slideshow.