David Byrne & Brian Eno – Everything That Happens Will Happen Today

Zevenentwintig jaar geleden namen Brian Eno (oa. Roxy Music) en David Byrne (Talking Heads) voor het eerst en tot voor kort ook voor het laatst samen een plaat op. Die plaat was muzikaal gezien vrij revolutionair door het gebruik van samples en de invloeden van wereldmuziek . De nieuwe “Everything That Happens Will Happen Today” is dat niet, het album zou prima tussen het repertoire van de Talking Heads passen met zijn folk, country en gospel invloeden. Niet revolutionair betekend uiteraard niet gelijk dat het ook niet goed is. Bewonderaars van Eno en Byrne zullen ook dit werk prima kunnen waarderen, maar ook voor degenen die op miraculeuze wijze nooit in aanraking geweest zijn met de muziek van beide heren is dit een prima eerste kennismaking.

Everlast – Love, War and the Ghost of Whitey Ford

Voor degene die zich er niet zo in verdiept lijkt Kid Rock misschien uniek in zijn soort: het prototype trailerpark Amerikaan, muzikaal diep geworteld in de typische Amerikaanse blues, klassieke rock, protestsongs en zelfs country, maar met een onmiskenbaar hiphop-hart. Toch is er ook nog Everlast, begonnen als protegé van oppergangsterrapper Ice-T, vervolgens pioneer met de eerste blanke succesvolle hiphopformatie House of Pain en na het opdoeken van die groep al weer flink wat jaren een succesvol solo-artiest. Begonnen dus als rapper, maar na jaren gepokt en gemazeld te zijn in het muziekwereld om vervolgens al op jonge leeftijd een hartaanval te krijgen herontdekt hij de muzikale roots van thuisland. Geïnspireerd slaat hij een nieuwe weg in en weet de schijnbaar onmogelijke combinatie van blues en langzame rock te combineren met zijn liefde voor hiphop. Maar dan niet op de bombastische over-the-top wijze van eerder genoemde Kid Rock, zijn muziek is eerder ingetogen en authentiek te noemen. Waar Kid Rock de volgevreten Las Vegas-versie van Elvis Presley is, daar is Everlast een gepassioneerde Johnny Cash.

Love, War and the Ghost of Whitey Ford is alweer het vijfde soloalbum van Everlast en het vierde sinds zijn muzikale wedergeboorte. Met dit album is hij ook weer helemaal terug op het niveau van zijn beste album tot nu toe: Whitey Ford Sings the Blues. Het album begint met een snoeiharde aanval op George Bush, om vervolgens door te gaan met een cover van Johnny Cash, Folsom Prison Blues, op de muziek van hiphopklassieker Insane in the Brain van Cypress Hill. Te bizar voor woorden, maar uiterst effectief. Verder krijg je precies wat je van Everlast kan verwachten, hiphop, blues, country, rock en ballads in diverse combinaties en doseringen. De ziel van de traditionele Amerikaanse muziek op een integere manier gevangen door een hiphopartiest.

Scars on Broadway – Scars on Broadway

De beste en meest grensverleggende metalband van het laatste decennium is, zonder anderen te kort te doen, natuurlijk System of a Down geweest. Het is onduidelijk of de band tegenwoordig definitief gestopt is of gewoon een lange pauze ingelast heeft. Feit is wel dat de bandleden ook solo, of semi-solo van zich laten horen. Zanger Serj Tankian kwam vorig jaar al met een eigen album en nu is het de beurt aan gitarist/zanger Daron Malakian en drummer John Dolmayan met hun nieuwe band Scars on Broadway.

Net als het album van Serj Tankian is ook hun debuut het beste te omschrijven als SOAD Light. De briljante gekheid en de gestructureerde chaos van deze band is duidelijk terug te horen, maar dan net ietsjes minder overtuigend. Je kunt dus wel stellen dat de som der delen bij SOAD meer is dan het geheel. Dat maakt Scars on Broadway echter geen slecht album, veel betere harde rockalbums hoef je dit jaar niet te verwachten, slechts de eeuwigheidswaarde van SOAD ontbreekt.

Dan le Sac vs Scroobius Pip – Angles

Ruim een jaar nadat ze flink scoorden in het alternatieve muziekcircuit met een ware youtube-hit kwam onlangs het debuutalbum Angles van Dan le Sac vs Scroobius Pip uit. En zo ongebruikelijk als de naam van het duo is ook hun album. Muzikaal zwalkt het album tussen hiphop en electro/dance, met af en toe een uitstapje naar een onverwacht hoekje van het muzikale spectrum. Vocaal is duidelijk dat rapper Scroobius Pip van huis uit dichter/voordrachtskunstenaar is, waardoor zijn eigen typische manier van rappen ontstaat. Bovendien zijn hierdoor zijn teksten ook gevarieerder en inhoudelijker dan de doorsnee raptekst en vooral grappiger, dankzij zijn typische britse tongue-in-cheekstijl. Deze combinatie die dwars door de scheidslijnen van hiphop en dance snijdt zorgt dat dit album een uniek meesterwerkje is, wat bovendien ook goed te verteren is voor degenen die doorgaans zowel dance als hiphop links laten liggen.

The Roots – Rising Down

Grote kans dat je recentelijk het nummer “Birthday Girl” van the Roots op de radio of één van de clipzenders voorbij hebt horen komen. Maar vergis je niet, het vrolijke popnummer is niet voor niets slechts als bonustrack aanwezig op hun nieuwe album Rising Down. De rest van dat album is namelijk minder luchtig. The Roots maken zich boos, nog veel bozer dan voorheen. Dat zorgt dus voor een grimmig album. Toch ligt het niet enorm zwaar op de maag, zoals altijd zijn de beats weer tiptop in orde en dit is één van de weinige hiphopalbums waar een enorme lijst gastartiesten (oa. Mos Def, Common, Talib Kweli) niet een manier is om tekortkomingen te verbloemen, maar het album juist net dat beetje extra geeft.

Sam Sparro – Sam Sparro

Met het nummer Black and Gold bestormde de 25-jarige Sam Sparro eerder al de hitlijsten in Groot-Brittannië en momenteel doet hij het nog een keertje over in Nederland. De geboren Australiër die opgroeide in Los Angeles heeft zijn muzikale talent niet van een vreemde: zijn vader is ook in de muziekbusiness actief en maakt vooral muziek voor films en televisieseries, ook diens vader, Sam’s opa dus, was een begenadigd muzikant. Hij was onder andere trompettist van Frank Sinatra. Daarnaast is ook zijn moeder, miss Finland 1976, actief in de muziekwereld. Met zulke genen moet er wel uiterst muzikaal nageslacht komen natuurlijk.

Sam mag dan zo blank als wat zijn, zijn stem klinkt zo donker als maar zijn kan. Wat gelijk vergelijkingen met Amy Winehouse oproept natuurlijk. Maar die gaan niet op. Het naar hemzelf genoemde debuutalbum grijpt ook terug naar het verleden, maar iets minder ver: naar de jaren ’80. Maar dan  met het tempo van nu en met dat hippe electro-sausje van nu. Helemaal bij de tijd dus. Maar toch ouderwets goed.

Hercules and Love Affair – Hercules and Love Affair

Het is niet uit te roeien, net als je denkt dat het nu toch echt over en sluiten is verschijnt er weer een act ten tonele die het genre weer midden in de spotlights zet: disco. Anno 2008 zorgen Hercules and Love Affair dat alle aandacht weer gericht is op al het foute uit de jaren ’70: discobollen, rollerdancen, plateauzolen, glitter en aanstellerij. En dat doen ze niet zomaar even, het naar henzelf genoemde album is niet de zoveelste clichématige poging om eens te scoren met een succesformule uit het verleden. De disco druipt van het album af, maar toch is het niet zo als vroeger, het is wel degelijk vernieuwend en heel erg nu. Maar wat wil je: de band is één van de telgen van het DFA-label. Bekend van LCD Soundsystem en in hun kielzog vele andere bands die in laatste jaren een frisse wind door de dancewereld lieten waaien. Bovendien is niemand anders dan Anthony, van the Johnsons, verantwoordelijk voor een groot deel van de vocalen op het album. En ja, met die ingrediënten kan het ook niet misgaan natuurlijk, tijd om je roestige Saturday Night Fever-loopje weer in ere te herstellen dus.

Hot Chip – Made In The Dark

Voor het eerst sinds de beruchte jaren ’80 film duiken er weer nerds op die eigenlijk toch wel een beetje stoer zijn. De mannen van Hot Chip mogen er dan wel uitzien als kneusjes en zichzelf het liefst de hele dag en nach opsluiten in een kamer met gedateerde computers en imposante synthesizers, ze weten wel hoe ze wereldwijd de dansvloeren aan het, uh, dansen moeten krijgen.

Hun album Made in the Dark schuurt precies lekker tegen alles wat irritant is aan, maar gaat net de grens niet over. Het is studiebollerig, maar net niet te. Het is kitcherig, maar net niet te. Het is disco, maar net niet te. Het is zeurderig, maar net niet te. Het is aanstekelijk en dansbaar, en dat beide eigenlijk wel een beetje te. Kortom, de nerds zijn terug en als je hun album eenmaal beluisterd hebt krijg je hun muziek de hele dag niet meer uit je hoofd (en swingende benen).

Vampire Weekend – Vampire Weekend

De naam doet vermoeden dat we van doen hebben met een band die de eer van de jaren ’80 vleermuizenmuziek wil hooghouden. Maar niets is minder waar. De nieuwe sensatie in het alternatieve muziekcircuit is alles behalve duister en zwaarmoedig. Vampire Weekend is een frisse en vrolijke band die een geheel eigen draai weet te geven aan het vaak in clichés vervallende Amerikaanse indiepopgeluid. Sterker nog, eigenlijk is het naar zichzelf genoemde debuutalbum beter te vergelijken met het legendarische Graceland van Paul Simon dan met de muziek van andere hippe alternatieve bandjes.

Deze Amerikanen halen hun inspiratie namelijk vooral uit Afrika en weten hun muziek te maken tot een uiterst luisterbare mix van dansbare Afrikaanse ritmes met een blank indiepopsausje, af en toe afgewisseld met wat invloeden uit de klassieke muziek. Waarmee ze samen met de Balkan en Frankrijk georiënteerde Beirut de koplopers zijn van een nieuwe groep mondiaal geïnspireerde Amerikaanse artiesten.

Peter, Bjorn and John – Writers Block

 

Sommige bands zullen altijd herinnerd worden door en om “dat ene nummer”. Het lijkt erop dat Peter, Bjorn and John dat lot ook bezworen zijn. Niet omdat ze verder geen fatsoenlijke nummers in hun repertoire hebben. Zeker niet, het album Writers Block is ook zonder “dat ene nummer” een leuke vrolijke popplaat. Sterker nog, voordat Writers Block uitkwam had het drietal in hun thuisland al succes met eerdere albums.

Maar toch, deze Zweedse jongens zullen internationaal altijd de jongens van “dat ene fluitnummer” blijven. Het fluitnummer, Young Folks, was in de zomer van 2006 wereldwijd een bescheiden hitje. En iets meer dan een jaar later werd het zelfs voor een tweede keer een alternatieve hit. Dat was dan ook de reden dat het bijbehorende album Writers Block opnieuw uitgebracht is. Ditmaal met bonuscd waarop remixes en b-kantjes verzameld zijn. En dat is terecht, dit album verdient het om gehoord te worden. Maar goed, zie dat wijsje van “dat ene nummer” eerst maar eens uit je hoofd te krijgen.