Archive for september, 2007

Beth Hart – 37 Days

september 19, 2007

Beth Hart - 37 Days

door Ignart Verweij

Een live optreden van Beth Hart staat garant voor een enerverend avondje uit. Het podium is haar plaats. Daar gaat ze als een beest tekeer. Voor wie dat niet gelooft adviseer ik om haar dvd ‘live at Paradiso’ thuis te draaien onder het genot van een biertje. Of beter nog, haar in levende lijve te gaan bekijken. Komende november treedt zij met haar band acht keer op in het Nederlandse clubcircuit.

De vraag rijst dan meteen of mevrouw Hart dat ook in de studio weet waar te maken. Bij het luisteren van haar nieuwe cd ’37 days’ krijg ik daar geen eenduidig antwoord op. Het openingsnummer is een lekkere opwarmer en zou het goed kunnen doen op de radio overdag. De drie nummers daarna gaan terug naar de eerste versnelling om bij track vijf en zes weer flink los te gaan. Haar strottenhoofd wordt daarbij niet gespaard. En dat zal de luisteraar weten ook. Wat kan deze vrouw een keel opzetten. Heerlijk.

Het tweede deel wordt, nog meer dan de eerste helft, gedragen door rockballads. Daar is helemaal niets mis mee, ware het niet dat dat de spanningsboog van de hele cd doet knappen. Er is een overkill aan gevoelige liedjes. Daarmee haalt ze de angel uit wat anders een energieke, opwindende cd had kunnen worden. Verdomd jammer, temeer je hoort dat ze zo haar best doet. Haar stem klinkt nog meer dan voorheen rauw en intens Ze beheerst het mainstream rockidioom als het beste meisje uit de klas. Ook de producer heeft zijn bedrage geleverd aan een cd die de moeite waard blijft en de aandacht voor de rockliefhebber verdient, ondanks mijn kritische noot. De studioapparatuur zorgt voor een helder en strak geluid waarbij de drums echt uit mijn speakers knallen en het lijkt alsof Beth zelf naast me op de bank een showtje weggeeft. Een dikke voldoende voor deze hardwerkende vrouw en haar band en ik gun haar acht uitverkochte optredens in Nederland.

Advertenties

Leen een Jazz-CD of LP voor maar €1,00!

september 15, 2007

DOK Kunst exposeert van 14 september t/m 6 oktober platenhoezen uit de bijzondere collectie van Henk Bouwer. Aansluitend hierop maakt DOK Muziek & Film het u makkelijk om eens te grasduinen door de DOK jazzcollectie: Leen t/m 31 oktober een Jazz-CD of LP voor maar €1,00 per week!

Meer informatie over de expositie van Henk Bouwer vindt u hier.

Rock On Roll: the stories

september 11, 2007

Gelijktijdig met de “spoedcursus humor” in DOK op maandag 3 september organiseerde Studium Generale “Rock ON Roll: the stories” in Speakers. Een kijkje achter de schermen bij grootheden uit de Nederlandse popscene. Oftewel: de sex, drugs en rock ’n roll-verhalen die doorgaans onbesproken blijven. Roll ON Roll doet in wisselende samenstellingen van artiesten diverse steden aan, Delft heeft de eer om Ellen ten Damme, Def P (Osdorp Posse) en Anneke van Giersbergen (voormalig the Gathering) te mogen ontvangen.

Natuurlijk horen backstage-verhalen ook backstage verteld te worden. De artiesten ontvangen ons dus niet in de zaal of het café van Speakers, maar wachten ons achter de schermen op. Om het backstage-gevoel nog echter te maken krijgen we een leeg bierkratje mee om op te zitten en worden we in kleine groepjes ingedeeld. Mijn groepje zal als eerste in de kleedkamers van Speakers ontvangen worden door Anneke van Giersbergen,. Zij vertelt ronduit over markante Chileense boekers, dronken avonturen in Zuid-Amerikaanse hotels en gestoorde buschauffeurs. Hierna is het de beurt aan Def P. Achter het podium heeft hij zijn eigen huiskamertje, inclusief Perzisch tapijt en schemerlampen uit grootmoeders tijd. Hij heeft zijn verhaal duidelijk vaker gedaan en vertelt geroutineerd over de geschiedenis van de Osdorp Posse. Na een pauze worden we ontvangen in de kleedkamer van Ellen ten Damme. Daar waar de vorige sprekers juist de kans kregen om zelf hun verhaal te doen, menen een aantal bezoekers dat ze nu talkshow-hostje moeten gaan spelen (hormoontjes heren?). Helaas blijken de interviewers niet echt getalenteerd en komt het verhaal van Ellen niet echt op gang. Desondanks was het een geslaagde avond waarin we op een leuke manier een indruk kregen van de minder glamoureuze kanten van het artiestenbestaan.

DOK op Lowlands 2007

september 5, 2007

Geheel tegen de traditie in treffen we dit jaar geen eindeloze rij wachtenden aan bij de ingang van het Lowlandsterrein en staat ons tentje dus al voor zonsondergang op de camping. Wel geheel volgens traditie missen we de volgende dag de openingsact. Onze Lowlands begint, na een wandeling over het, ook dit jaar weer spectaculaire, terrein daarom bij de Heideroosjes. De mannen voelen zich beledigd omdat ze “niet interessant genoeg zijn voor de televisieregistratie van het festival”. En besluiten wraak te nemen door het publiek te trakteren op een stevig optreden. Datzelfde doet ook grime-hiphopper Dizzee Rascal, vergezeld door een back-up MC en de eenarmige (!) DJ Semtex zet hij de Bravo-tent op z’n kop. De tent op z’n kop zetten lukt Kasabian niet, behalve wat fanatieke Britten (die dit jaar in enorme getallen Lowlands wisten te vinden) en een paar vroegdronken oude jongeren op heuvels rond het Alpha-podium weten ze niemand te boeien met hun matige optreden. Hoe anders is dat bij het optreden van Mika. Al ver voor het begin van zijn optreden is  de tent bomvol en wacht iedereen vol spanning op de megaster-in-wording. Met een geweldig optreden lost hij alle verwachtingen, en meer, in. Hierna is de beurt aan Basement Jaxx. Deze act mag inmiddels wel een gouwe ouwe genoemd worden en zoals gouwe ouwen dat doen geven ze een degelijk, maar weinig spannend, optreden weg.

De zaterdag was op papier al een weinig interessante dag en zal dat ook in de praktijk zijn. Dat lag niet aan C-Mon & Kypski. Zij hebben de ondankbare taak om in alle (voor Lowlandsbegrippen) vroegte de Lowlanders wakker te schudden. En dat doen ze, samen met een kleine leger aan gastmuzikanten (de complete Amsterdam Klezmer Band, de rockband Voicst, saxofonist Benjamin Herman, de rapper Pete Philly en –wie kent hem niet- het roze gitaarkonijn) zetten ze een spektakelstuk neer wat zijn gelijke niet kent tijdens deze jaargang van Lowlands. Helaas is een goed begin niet het halve werk en valt de rest van de dag tegen. Het gehypte CSS (Cansei de Ser Sexy, oftewel moe van het sexy zijn) uit Brazilië weet de hype niet waar te maken. En ook M.I.A. weet de verwachtingen niet waar te maken, maar dat ligt vooral aan het enorm slechte geluid tijdens haar optreden en niet aan haar enthousiasme.’s Nachts wagen we nog een klein dansje bij oa. Anthony Rother en Modeselektor om vervolgens onze tent op te zoeken.

Zondagochtend was het prima door knikkebollen met oudgediende Alpha Blondy, om vervolgens stevig wakker geschud te worden door de Italiaanse metalband Lacuna Coil. Minstens net zo hard was Nine Inch Nails. Trent Reznor en co. lappen alle ongeschreven festivalwetten aan hun laars en spelen een set zonder de bekende hits, met veel minder bekende en minder toegankelijke nummers. Leuk voor de liefhebbers, voor de rest van de Lowlanders absoluut minder interessant. Absoluut wel toegankelijk is de electro-rock van Goose. Zij hebben het publiek dan ook vrijwel gelijk op hun hand en bouwen in de Bravo-tent het grootste feestje van het festivalweekend. Van voor tot achter springt en danst de uitzinnige menigte. Daarna krijgt ook Trentemøller dezelfde menigte, al is het wat voorzichtig, aan het dansen met zijn wegdroomtechno. De eer om het hoofdpodium af te sluiten is dit jaar aan Tool, maar wij besluiten het festival te beëindigen bij het kleinste podium, de X-Ray loods. Hier is de eer van het afsluiten aan Welle:Erdball. De muziek van deze Duitsers is nog het beste te omschrijven als een mix van landgenoten Kraftwerk en Rammstein. Dansbare, stevige –maar toch- melodieuze synthpop, waarbij het podium veranderd in een compleet theaterspektakel. We konden ons geen betere afsluiter van een geweldig weekend wensen.