Archive for oktober, 2007

C-Mon & Kypski in Speakers

oktober 23, 2007

Het zal je maar gebeuren: als oer-Hollandse jongens uitgeroepen  worden tot dé sensatie van zowel Pinkpop als Lowlands, de vele gelouterde internationale sterren ver achter je latend. Het gebeurde C-Mon & Kypski. Van oudsher een tweetal draaitafelacrobaten, maar inmiddels een volwaardig vierpersoons –uhm- knip-en-plak-ensemble. De beide vaderlandse festivals zetten ze op hun kop met een compleet circus van gastmuzikanten: rijen rappers, rockers, jazzsaxofonisten en klezmermuzikanten passeerden destijds de revue. Tijdens hun clubtour moeten ze het met z’n viertjes rooien. Zouden ze overeind blijven?

Het begint vanavond in Speakers wat moeizaam. De band is wat statisch en dat alle zang- en rapvocalen uit een sampler komen draagt ook niet echt bij aan een uitgelaten sfeer. Maar toch, als het publiek in de loop van hun set gewent raakt aan de compleet unieke mix van live instrumenten en de, op het eerste gehoor, chaotische genreloze mix van samples, piepjes en andere ondefinieerbare, maar tevens o zo herkenbare geluiden gaat het helemaal los. Zeker als de bekende nummers, gedeeltelijk of helemaal herbouwt, langs komen is het gebeurd en hebben ze het Speakerspubliek voor zich gewonnen.

Met hun circus van gastmuzikanten kunnen ze zich met de wereldtop meten en zouden ze echt niet misstaan op het hoofdpodium van elk willekeurig popfestival ter wereld. Met z’n viertjes halen ze dat niveau zeker niet. Maar zijn ze nog steeds wel het beste wat de Nederlandse popscene te bieden heeft in 2007.

Jean-Pierre Guiran en Cherie de Boer treden op onder de naam Accordéon Mélancolique

oktober 19, 2007

Twee ‘kleinkunst-kunstenaars’ Jean-Pierre Guiran en Chérie de Boer treden op als accordeonisten van een heel bijzonder niveau. Guiran en de Boer brengen geen polka’s of directe meezingers, maar zeer innemende wereldmuziek, geïnspireerd op de kruidige, zonovergoten klanken uit de Mediterrane gebieden en uit de Caraïben.

De AVRO over het duo: “Langzamerhand is Accordéon Mélancolique een begrip in Nederland. Het betekent dat je, ook zónder degelijke theoretische opleiding, heel integer prachtige muziek kunt maken….dat je, als je je ‘muziek’ voelt, ook ‘muziek’ kunt zijn”.

Jean-Pierre Guiran en Cherie de Boer brengen eigen composities en muziek uit alle windstreken. De muziek van hun nieuwe CD “Le Nid Aimé” of te wel Het Beminde Nest is momenteel regelmatig te beluisteren tussen de klassieke werken door op Radiostation Classic FM. En de VPRO besteedde  een heel programma aan de muziek van het inmiddels toch wel erg beroemde duo. Hun nieuwe CD werd, net als eerdere CD’s, goed ontvangen. Het is de eigenheid van dit duo, dat de mensen zo aanspreekt:  ..altijd klinkt daar pure, landelijke schoonheid door in heerlijke wereldmuziek.

Zondag 28 oktober 2007. Hippolytus kapel, 2611 CG, Oude Delft 118. 15.00 – 17.00 uur. Entree 8 euro. Reserveren 0518-490028 of info@acmel.nl. Voorverkoop kaarten bij Audiohuis Delft (Oude Delft 149, tel 015-2146852).

Habib Koité & Bamada – Afriki

oktober 17, 2007

De meesten zullen nog nooit van hem gehoord hebben, toch is Habib Koité een grootheid op het Afrikaanse continent. Wereldwijd verkocht hij meer dan 250.000 albums, dat lijkt misschien weinig in vergelijking met westerse supersterren, maar voor Afrikaanse artiesten is het al een prestatie van formaat als de magische grens van 10.000 albums gehaald wordt. Het is dan ook niet voor niets dat de Malinees gevraagd werd om in de tv-show van David Letterman voor een miljoenenpubliek op te treden.

Tussen het verschijnen van Afriki en zijn vorige studioalbum zat maar liefst zes jaar. Dat komt niet in de laatste plaats omdat het album in gedeeltes op wel drie verschillende continenten is opgenomen. En dat hoor je terug op het album, nog meer dan anders vermengen zanger/gitarist Koité en zijn Afrikaanse all-star band Bamada hun Malinese blues met Latijnse-Amerikaanse invloeden en westerse rock en folk. Het resultaat daarvan maakt het lange wachten van de fans meer dan goed: Afriki is een album waarin akoestische gitaar en traditionele Afrikaanse instrumenten perfect samensmelten tot een geheel eigen, mondiaal geluid.

Pro-Pain in Bibelot

oktober 14, 2007

Pro-Pain is altijd een vreemde eend in de bijt geweest: te metal om echt hardcore (punk) te zijn en te hardcore om echt metal te zijn. Het gevolg is dan ook dat tijdens concerten beide werelden elkaar treffen. Langharigen en kale koppen kijken de kat, en elkaar, tijdens de voorprogramma’s dus nog voorzichtig en terughoudend uit de boom.

Maar zodra de band waar ze deze avond eigenlijk voor komen het podium betreedt gaan alle remmen los. Zowel bij de band als het publiek. Pro-Pain op het podium is eigenlijk net zoals Pro-Pain op hun  albums: een losgeslagen bulldozer zonder rem, de ene na de andere vuistslag in je gezicht, een onverwoestbaar betonblok. De mannen hebben geen show nodig, ze hebben geen gevatte praatjes, ze doen gewoon wat ze moeten doen: het volume op 11, hun instrumenten afbeulen en hun tekst de zaal in schreeuwen. Subtiel? Nee. Genuanceerd? Nee. Virtuoos? Nee. Afwisselend? Nee. Hard? Nee. Harder dan hard? Ja. En dat is precies wat het publiek wil en wat het publiek verwacht en dus is de zaal gedurende het hele optreden een razende tornado van lang haar en kale koppen.

Xavier Rudd – White Moth

oktober 9, 2007

door Ignart Verweij 

Een collega vertelde onlangs over een Australische singer/songwriter die 19 september j.l. het hoofdstedelijke Paradiso aandeed. Ze wilde daar dolgraag naartoe. Al was het maar om haar vakantie door het woeste land, dat ooit toebehoorde aan de Aboriginals, nog eens her te beleven. Dat dachten er klaarblijkelijk meer, want het concert was uitverkocht. Mijn collega had het nakijken en bleef zitten met de herinneringen zonder de bijbehorende soundtrack. 

Aangespoord door haar enthousiasme wilde ik ook wel eens muzikale wereldreis maken. Het werd een onverwacht spannende trip door mijn kamer. Xavier Rudd was mijn reisleider en de veertien nummers op zijn inmiddels zevende cd ‘white moth’ dienden als pleisterplaats.

De multi-instrumentalist brengt je naar de meest vruchtbare plekjes in een verder woest en verlaten landschap door het sobere gebruik van zijn slide guitar. Het doet je denken aan de soundtrack van de film Paris Texas. Hij laat je kennismaken met de muzikale kwaliteiten van het oervolk van down under. Het doet je denken aan de in ons land bekende Aboriginalband Yothu Yindi. Xavier maakt uitstapjes naar het Caraïbisch gebied. Het doet je denken aan alle blanke bandjes die reggae op hun repertoire hebben staan. De wereldverbeteraar voert je naar de oevers van de melancholie. Het doet je denken aan de verstilde liedjes van de veel te vroeg overleden Jeff Buckley.

Minuten na het wegsterven van de laatste noten krijg je pas in de gaten dat je reis ten einde is en wordt je je omgeving weer gewaar. Het doet je denken aan een ruwe verstoring van een heerlijke droom door een ouderwetse wekker die zegt dat je op moet staan, terwijl het buiten nog kil en pikkedonker is.

Voor mijn collega en al die andere backpackers die zijn Nederlandse optreden hebben gemist is fabchannel.com in het leven geroepen. Een schrale troost, dat wel. 

Keith Caputo in Bibelot

oktober 8, 2007

Keith Caputo is vooral bekend als brulboei van de metalband Life of Agony. Solo tapt hij echter uit een heel ander vaatje: dan neigt zijn muziek naar een mix van singer/songwriter en stevige pop, met een rauwe bite, dat dan weer wel. Vanavond treedt hij op in Bibelot te  Dordrecht, maar eerst hebben Coco en Ricky Warwick de eer het publiek op te warmen.

Voor ons, en waarschijnlijk voor vrijwel alle aanwezigen, is Coco (myspace) de grote onbekende vanavond. Deze jonge bluesy singer/songwritster  blijkt een ruw diamantje te zijn. Zij heeft een dijk van een stem en weet het publiek al snel enthousiast te krijgen. Nog wat aan de liedjes schaven en dan heeft ze echt alles in huis om een hele grote te worden…..onthoud: u las het hier eerst.

Ricky Warwick was in vorige levens gitarist van punkers New Model Army en zanger/gitarist van hardrockband The Almighty, in zijn huidige leven staat hij in z’n eentje met een akoestische gitaar op het podium. En indruk maakt dat niet, niemand is er dus echt rouwig om als hij het podium weer verlaat.

Als vervolgens Keith Caputo en begeleidingsband het podium betreden is het eerste wat hij doet zijn excuses aanbieden. Hij is zijn stem kwijt, zo erg dat hij eigenlijk niet zou moeten optreden. Maar hij gaat toch een poging wagen, the show must go on. Zijn verontschuldigingen blijken terecht, zijn zang klinkt inderdaad nergens naar, het is hees, onzuiver en de hoge noten komen er niet eens uit. Keith heeft dit maar al te goed in de gaten en staat ongemakkelijk, met het schaamrood op z’n kaken, op het podium.

Maar gelukkig zijn er twee dingen zijn optredens doorgaans tot een succes maken. Ten eerste natuurlijk zijn, normaal gesproken, gouden strotje. Maar ook verstaat hij als geen ander de kunst om een kille zaal te veranderen in zijn eigen knusse huiskamer. Keith heeft een speciale band met Nederland, hij woont hier een deel van het jaar en zijn begeleidingsbands hebben door de jaren heen altijd voornamelijk uit Nederlanders bestaan (zo ook vanavond). Die voorliefde toont hij ook op het podium, ondanks dat hij zich zelf het meest van iedereen ergert aan zijn stem zie je hem ook duidelijk, oprecht, genieten van het enthousiaste publiek. Daardoor verandert het optreden toch langzaam maar zeker in een intiem samenzijn van de muzikanten met het publiek: Keith besluit opeens spontaan zijn drank te delen met de zaal en de avond bereikt zijn climax als Keith tijdens afsluiter Living the Blues in het publiek verdwijnt (letterlijk, hij zal niet langer dan 1,60m zijn) waarbij Coco ook nog een stukje mag meezingen. Uiteindelijk gaan we voldaan naar huis, de sfeer en de band die zich niet van de wijs liet brengen hebben de avond gered.

Symphonic Echoes of Pink Floyd

oktober 3, 2007

 

De muziek van een rockband gespeeld door een heus symfonieorkest. Dat klinkt als een haast onmogelijke combinatie. Maar het klinkt al iets minder onmogelijk als je weet dat het gaat om de muziek van de bombastische band Pink Floyd. En nog iets minder onmogelijk klinkt het als je weet dat het orkest, in dit geval het Noord Nederlands Orkest, wordt bijgestaan door rockgitarist Joost Vergoossen (oa. Kayak, Ilse deLange) en de zangers Bert Heerink (Vandenberg, Kayak) en Erik Mesie (Toontje Lager). Wel weer wat onmogelijker klinkt het als je een soapie inhuurt als derde zanger, in dit geval Antonie Kamerling.

Uiteindelijk blijkt het helemaal niet zo onmogelijk, het blijkt zelfs heel goed mogelijk te zijn. Het volle psychedelische geluid van Pink Floyd leent zich uitstekend voor een uitvoering door een voltallig orkest en ook de zangers benaderen met hun stemmen de echte Pink Floyd. Opvallend is ook dat de drie zangers erg goed klinken bij samenzang. En het moet gezegd worden: zelfs Antonie Kamerling redt zich aardig, het is duidelijk dat hij geen getrainde zanger is, maar dat compenseert hij grotendeels met zijn enthousiasme. Bovendien wordt het geheel aangekleed met een sobere, maar wel helemaal bij de muziek passende lichtshow.

Je vraagt je dus af hoe het komt dat de recensies van deze uitvoering niet overwegend positief waren. Natuurlijk hebben de recensenten helemaal gelijk dat het NNO zich er makkelijk vanaf maakt door vooral de grote hits uit te voeren. Maar laten we eerlijk zijn: dat is toch eigenlijk waar je voor gaat tijdens een avond als dit? En natuurlijk is het publiek wat terughoudend, in het begin, want tijdens de toegiften doet heel de zaal enthousiast mee en waan je jezelf bij een rockconcert in plaats van in een chique theater.

Pete Philly & Perquisite – Mystery Repeats

oktober 2, 2007

Pete Philly & Perquisite - Mystery Repeats 

Pete Philly is een rapper en heet eigenlijk Pieter Monzon. Hij wordt in 1986 geboren op Aruba. Hij verhuist op z’n vijfde naar Nederland en leert daar in 2002 Pieter Perquin kennen. Perquin, ook wel bekend als Perquisite, maakt hiphop-beats, maar heeft zijn roots in de klassieke muziek en dat hoor je terug in zijn aparte beats. De twee besluiten om samen een album te gaan maken. Drie jaar later ziet dit album het levenslicht. En vier jaar later winnen ze een Zilveren Harp en zijn ze gebombardeerd tot de toekomst van de Nederlandse hiphop.

En dan zijn de verwachtingen voor je tweede album wel heel hoog. De vraag is dan ook: lost Mystery Repeats die verwachtingen in? Het antwoord op die vraag is een volmondig: Ja!. De kracht van beide Pieter’s is dat ze muzikaal veel meer te brengen hebben dan de meeste hiphoppers. Verwacht dus geen standaard sampletjes en repeterende beats, maar vernuftige muziek die perfect aansluit op de raps die voor de verandering ook eens niet alleen over bling-bling en bitches gaan.