Archive for februari, 2008

Hot Chip – Made In The Dark

februari 26, 2008

Voor het eerst sinds de beruchte jaren ’80 film duiken er weer nerds op die eigenlijk toch wel een beetje stoer zijn. De mannen van Hot Chip mogen er dan wel uitzien als kneusjes en zichzelf het liefst de hele dag en nach opsluiten in een kamer met gedateerde computers en imposante synthesizers, ze weten wel hoe ze wereldwijd de dansvloeren aan het, uh, dansen moeten krijgen.

Hun album Made in the Dark schuurt precies lekker tegen alles wat irritant is aan, maar gaat net de grens niet over. Het is studiebollerig, maar net niet te. Het is kitcherig, maar net niet te. Het is disco, maar net niet te. Het is zeurderig, maar net niet te. Het is aanstekelijk en dansbaar, en dat beide eigenlijk wel een beetje te. Kortom, de nerds zijn terug en als je hun album eenmaal beluisterd hebt krijg je hun muziek de hele dag niet meer uit je hoofd (en swingende benen).

Advertenties

De cineast met de hamer

februari 19, 2008

 

door Ignart Verweij

Zo zou ik Bahman Ghobadi, de maker van ‘Turtles can fly‘ (2004) willen noemen. Na zijn opvallende en hartverscheurende debuut ‘Een tijd voor dronken paarden’ (2000) komt hij opnieuw op de proppen met een film die na het zien van de laatste beelden blijft nadreunen.

De nietsvermoedende kijker is gewaarschuwd. Laat de zak chips maar in de kast, want al bij het aanschouwen van de eerste beelden krijg je geen hap meer door je keel. En dat zal de hele film zo blijven. Wat je je als potentiële kijker ook moet realiseren is dat termen als onderhoudend, de tijd doden en verbeelding bij déze film niet opgaan. Het tegenovergestelde is waar. De film grijpt je bij je strot, waardoor het besef van tijd verdwijnt en de thematiek is hyperrealistisch van aard. Het geeft je een kijkje achter de krantenberichten over de oorlog in het noorden van Irak, beter bekend als Koerdistan.

Alle belangrijke personages worden opgeëist door kinderen. Kinderen die al door en door gehavend zijn door jarenlange strijd van Koerden met de autoriteiten en hun legers van Turkije, Iran en Irak.

Het gebied ligt bezaaid met anti-personeelsmijnen. En dat zal je weten ook als kijker. Het oorlogstuig zou je zelfs een hoofdrol kunnen toedichten, zo allesbepalend zijn die destructieve wapens voor de kinderen in hun dagelijkse strijd te overleven. De mijn zorgt aan de ene kant voor de broodnodige, maar schamele inkomsten. Aan de andere kant is diezelfde mijn debet voor heel veel pijn, verdriet en verdwenen ledematen.

Eén scène zal mij nog lang blijven heugen. De film is dan al gevorderd en de belangrijkste personages zijn voldoende uitgewerkt om, zo goed en zo kwaad als dat kan, je te kunnen identificeren met de hoofdrolspelers. Een belangrijke rol is weggelegd voor een blinde peuter van drie. Hij wordt door zijn ‘zusje’ vastgebonden aan een boom. Letterlijk als een hond dat vlak voor de vakantie door zijn baasje in het bos wordt achtergelaten. Zij is niet meer in staat voor hem te zorgen en zal daar aan het eind van de film haar snoeiharde conclusie aan verbinden. Maar goed, het jongetje weet zich los te maken en gaat op zoek naar de bewoonde wereld. Bij dat zoeken komt hij terecht in een mijnenveld. Dat blijft niet onopgemerkt en de durfal van het vluchtelingenkamp gaat het jongetje redden. De reddingsoperatie wordt hartverscheurend gefilmd. Er wordt geschreeuwd naar de peuter, er wordt gewaarschuwd naar de redder. De emoties lopen hoog op. Het mag allemaal niet baten. Een mijn gaat af met alle dramatische gevolgen van dien. Er is zelfs een moment geweest dat ik mijn hoofd afwendde.

De dreun die ik als kijker kreeg van de hamer was een feit. Maar daar valt mee te leven. Het idee dat de film geen fictie is maar realiteit, is echter ondraaglijk.

Underworld in de Heineken Music Hall

februari 7, 2008

Vanwege ziekte een paar maanden later dan gepland, maar daar waren ze dan toch, de Rolling Stones van de dance: Underworld. Net als bij de Stones weet je wat je te wachten staat, een bloemlezing uit een imposant oeuvre, niets meer en niets minder. Toch weet Underworld na al die jaren nog steeds te boeien. Niet alleen is er een mooie balans tussen de bekende klassiekers en nummers van het niet overwegend positief ontvangen nieuwe album Oblivion With Bells, ook weet de band het publiek te verassen met variaties van de  bekende nummers en zelfs complete improvisaties. Dat laatste is haast een unicum voor dit soort dance-acts en laat zien dat Underworld live optredens tot meer weet te maken dan het opstarten van DAT-tapes en wat gefrummel met schuifjes en gedraai aan knopjes. Je mag dan ook concluderen dat Underworld niet alleen pioniers zijn geweest voor de moderne muziek, ze zijn, en dat kun je over de Stones niet altijd meer zeggen, nog steeds uiterst relevant.