Archive for april, 2008

Eileen Rose in Dok Centrum

april 15, 2008

Singer/songwriter Eileen Rose bracht onlangs haar vierde album uit. De bijbehorende Europese tour zal ze op zaterdag 26 april afsluiten met een exclusief concert bij Dok Centrum, de Delftse Bibliotheek, aan het Vesteplein 100 te Delft. 

Eileen werd geboren in een ruige buurt van Boston en maakte daar jaren later furore als frontvrouw van enkele lokale bands. Met de band Fledgling bracht zij zelfs een album uit op het label van Nine Inch Nails. Maar haar droom om rockster te worden drijft de Amerikaanse de oceaan over naar Engeland. Daar komt haar solocarrière al snel van de grond in de vorm van haar debuutalbum ‘Shine Like It Does’. Het verschijnen van het album ontgaat de (muziek)pers niet, oa. Rolling Stone, Uncut, the Times en the Guardian zijn lovend en bombarderen haar tot één van de boegbeelden van een nieuwe generatie vrouwelijke singer/songwriters.

Na dit debuut brengt zij nog drie albums uit, waaronder het in maart verschenen ‘At Our Tables’, ook deze albums worden goed ontvangen. Muzikaal gezien worden haar albums steeds breder. Waar haar debuut nog duidelijk in het (alt.)country genre geplaatst kan worden, daar verschuift haar stijl per album steeds meer naar richtingen als blues, folk en rock. Waarbij vergelijkingen met grootheden als Stevie Nicks, PJ Harvey, Patti Smith en Marianne Faithfull, maar ook Tom Waits of Nick Cave absoluut niet misplaatst zijn. Ook het recente album is daar geen uitzondering op. Dit album is opgenomen met een producersduo dat eerder werkte met bijvoorbeeld Sheryl Crow en een begeleidingsband met muzikanten de eerder speelde met oa. Frank Black, Throwing Muses en Crowded House. De opnames vonden plaats in Motown-stad Detroit, de aldaar nog steeds aanwezige soul klinkt door op het album en maakt het, samen met Eileen’s doorleefde stemgeluid en rauwe manier van verhalen, een album om niet te missen.

Haar huidige tour, ter ondersteuning van ‘At Our Tables’ brengt haar op 26 april naar Dok Centrum in Delft. Het zal de afsluitende avond zijn van haar Europese tour door oa. Groot-Brittannië, Duitsland, Italië en Nederland.

Het optreden zal plaats vinden op zaterdag 26 april in Dok Centrum, Vesteplein 100, 2611 WG te Delft. Zaal open: 20.00 uur, aanvang: 21.00 uur. Kaarten kosten € 5,00 en zijn te verkrijgen bij Dok Centrum (Vesteplein 100, Delft), Dok Voorhof (M.Nijhofflaan 78, Delft) en Dok Tanthof (Sandinoweg 151, Delft)

Advertenties

Iedereen beroemd!

april 11, 2008

door Ignart Verweij

Je hoeft de tv maar aan te zetten om te snappen wat Dominique Deruddere, de Belgische regisseur, daarmee bedoelt. Een film uit 2000 die nog niets aan actualiteitswaarde heeft ingeboet. Integendeel zelfs: de commerciële zenders anno 2008 proberen elkaar de loef af te steken met programma’s waarin gewone mensen de kans krijgen om een ster te worden met hun ‘talent’.

Het verhaal is even simpel als onwaarschijnlijk. Vader gelooft in het zangtalent van zijn dochter en heeft daar alles voor over. Meer nog dan de dochter zelf. Al binnen een minuut heb je als kijker door dat dochterlief het niveau van de plaatselijke biertent niet overstijgt. Neen, er is duidelijk sprake van blinde en onvoorwaardelijke vaderliefde. Dat het succes uitblijft ligt aan alles en iedereen, behalve aan de artistieke kwaliteiten van zijn dochter…

De niet te stuiten drang van vader om een ster van haar te maken werken moeder en dochter zichtbaar op de zenuwen. Totdat dochter de kans krijgt om op te mogen treden in een goed bekeken talentenjacht op de Vlaamse televisie. En daar, als in een sprookje, ontpopt zij zich alsnog tot een groots performer met een fantastische stem die de harten van alle Vlamingen steelt. Hoe Marva(de dochter) de gelegenheid heeft gekregen om op te mogen treden mag u zelf gaan bekijken. Daarin schuilt het onwaarschijnlijke en is tevens de achilleshiel van de film.

Nee, de kracht van de film ligt bij de acteerkwaliteiten van de acteurs. Zij tillen de film naar een zeer acceptabel niveau. Zoals het fantastische spel van de Belgische Josse de Pauw in de rol van de ontroerende vader en de Nederlandse Viktor Löw in de rol van gladde tv-producent. Beide acteurs doen je het simplistische verhaal vergeten en zorgen ervoor dat de aanwezige tragiek en humor elkaar mooi in evenwicht houden. Een film met een gulle lach en een enkele traan die de moeite waard is om gezien te worden. 

Portishead betovert de Heineken Music Hall

april 10, 2008

Foto afkomstig van Mojo

Tien jaar geleden traden ze voor het laatst op in ons land en hun meest recente studioalbum is al weer van 11 jaar geleden. Toch is Nederland Portishead nooit vergeten, hun optreden in Amsterdam is dan ook maanden van tevoren uitverkocht. En dat is niet voor niets, hun lome muziek met de unieke bezwerende stem van zangeres Beth Gibbons is voor veel mensen bepalend geweest voor de jaren ’90. Maar goed, dan rijst gelijk de vraag: wat is Portishead tegenwoordig, een decennium na hun uiteengaan, nog waard?

Het antwoord op die vraag is: Veel, heel veel, sowieso meer dan de prijs van de kaartjes voor hun optreden vanavond. Het publiek krijgt een concert in een sobere setting. Geen poespas. De band is simpel gekleed en blijft statisch. Op een groot scherm achter de band worden sfeerbeelden en live-beelden van de muzikanten geprojecteerd, ook heel sober, maar daardoor juist sfeerbepalend. Want die sfeer is er, niet op de laatste plaats omdat Beth Gibbons nog altijd gezegend is met een fantastische stem. Een stem als een engel, maar dan wel eentje die een nacht heeft doorgehaald in een rokerige kroeg. Kippenvel. Maar ook de rest van de band speelt zo strak dat je haast niet wil geloven dat je naar live-muziek luistert. Er wordt veel materiaal gespeeld van hun nieuwe album dat later deze maand zal verschijnen. En hoewel dat muzikaal een redelijke stap verwijderd is van hun oude werk, het is mechanischer, strakker, killer, bij vlagen zelfs pure industrial, past het moeiteloos tussen het oude materiaal. Maar toch, vooral dat oude werk zorgt voor rillingen, vaak al bij het aanslaan van het eerste akkoord of de eerste noot van een nummer. Perfectie bestaat en ze heten Portishead.

Iraanse humor…

april 9, 2008

door Ignart Verweij

…volgens Jafar Panahi, maker van de speelfilm Offside. Een lichtvoetige film over de beperkingen die vrouwen krijgen opgeworpen in het Iran van nu. En dan in het bijzonder bij zoiets “gewoons” als het willen bezoeken van een voetbalwedstrijd van het nationale elftal. Het decor is het stadion in Teheran waar zich het beslissende kwalificatieduel afspeelt voor deelname aan het WK van 2006.

Zowel binnen als buiten het stadion wemelt het van de militairen die er onder meer op moeten toezien dat er geen vrouwen binnenkomen. Maar dat is nog niet alles. Ook naaste mannelijke familieleden als vader, oom of broer stellen alles in het werk hun dochter, nicht of zus te beletten naar een voetbalwedstrijd te gaan kijken.

Je zult maar vrouw zijn, van voetbal houden en graag een wedstrijd willen bijwonen. Dan zul je je het adagium ‘verzin een list’ snel eigen moeten maken en bereid zijn tegenslagen te incasseren. De film volgt een aantal vrouwelijke diehards die koste wat het kost toch hun helden op de grasmat van dichtbij willen zien. Sommige van hen worden gesnapt en op steenworp afstand van het stadion bij elkaar gestopt. De bewaking is in handen van een aantal militairen, groentjes nog. De interactie tussen de vrouwen en de soldaten is het kloppend hart van de film. De dialogen zijn meestal hilarisch, op het absurdistische af. En soms is er sprake van genegenheid en begrip. Maar je voelt als kijker de enorme kloof tussen man en vrouw. Het aardige van de film is dat er ook een aantal mannen in voorkomt die zichtbaar moeite hebben met het handhaven van de strenge en soms absurde gedragsregels.

De film eindigt dan ook in een kleine overwinning voor de opgepakte vrouwen. Na de wedstrijd en overwinning van hun nationale team rijden zij met een busje door de hoofdstad om door de militairen persoonlijk bij een ieder thuis te worden afgezet. Zover komt het niet, want het busje raakt in het centrum verstrikt in de feestvierende (mannen)massa en zien de dames kans te vluchten en in de uitgelaten menigte op te gaan.

Hercules and Love Affair – Hercules and Love Affair

april 9, 2008

Het is niet uit te roeien, net als je denkt dat het nu toch echt over en sluiten is verschijnt er weer een act ten tonele die het genre weer midden in de spotlights zet: disco. Anno 2008 zorgen Hercules and Love Affair dat alle aandacht weer gericht is op al het foute uit de jaren ’70: discobollen, rollerdancen, plateauzolen, glitter en aanstellerij. En dat doen ze niet zomaar even, het naar henzelf genoemde album is niet de zoveelste clichématige poging om eens te scoren met een succesformule uit het verleden. De disco druipt van het album af, maar toch is het niet zo als vroeger, het is wel degelijk vernieuwend en heel erg nu. Maar wat wil je: de band is één van de telgen van het DFA-label. Bekend van LCD Soundsystem en in hun kielzog vele andere bands die in laatste jaren een frisse wind door de dancewereld lieten waaien. Bovendien is niemand anders dan Anthony, van the Johnsons, verantwoordelijk voor een groot deel van de vocalen op het album. En ja, met die ingrediënten kan het ook niet misgaan natuurlijk, tijd om je roestige Saturday Night Fever-loopje weer in ere te herstellen dus.