Archive for augustus, 2008

Mr. Fastfinger’s Guitar Shred Show

augustus 26, 2008

Altijd al gitaar willen spelen als een echte rockster? Neem les bij Mr. Fastfinger, de goeroe van alle gitaarhelden:

http://www.guitarshredshow.com/main.html#home

Advertenties

DOK op Lowlands 2008

augustus 21, 2008

Singer/songwriter Tom Baxter was één van de acts die de eer had om het muzikale programma van Lowlands te openen, wat hij doet met goede songs, die helaas net iets te veel op elkaar lijken. Dat zet eigenlijk gelijk de toon voor de gehele eerste dag. Er zijn namelijk maar weinig acts die echt kunnen overtuigen. Pete Philly en Perquisite zetten zichzelf met een strakke show in de spotlights en ook nieuwelingen the Ting Tings zijn, ondanks de kinderziektes van een beginnende band, verrassend goed. Verder is het de dag van de acts die net niet compleet overtuigen. Grote acts als Róisín Murphy en the Flaming Lips zetten uitstekende shows neer, sterker nog: de act van de Flaming Lips, met duizenden ballonnen en een invasie van Teletubbies werd deze editie van Lowlands door niemand overtroffen. Maar bij beide acts is het op het muzikale vlak helaas erg eentonig. En ook de dance-acts maken het niet waar. Hot Chip was 2 jaar geleden nog een grote verassing op Lowlands met experimentele bliepjespop, maar wisselden daarna het experimentele in voor gladde cliché pop, wat ze voorspelbaar en afgezaagd maakt. Drum-‘n-bassact Pendulum blijft vooral erg tam en Junkie XL’s set is, naast weinig verrassend, bij vlagen zelfs ronduit saai. Wat er dan niet tam en voorspelbaar was? DJ Scotch Egg. Ingrediënten: een schreeuwende dronken Japanner, 2 gameboys en een flinke berg vervormende effecten. Het eindresultaat na een tijdje koken in de X-Rayloods: geen muziek maar kunst.

Voor de vroege opstaanders is er op de zaterdag een erg leuk en intiem optreden van Ane Brun. Wie nog wat langer is blijven liggen kan daarna aanschuiven bij de special ter ere van het 50 jarige bestaan van de Nederpop, waar artiesten van nu, nederpopklassiekers van toen spelen. Wat erg wisselvallige, maar ook erg gezellige optredens tot gevolg heeft. Verder biedt de zaterdag nog wat mindere optredens van Tunng (haperend en weinig interessant) en Iron & Wine (langdradig). Een vermakelijk, maar verder niet al te spannend Volbeat. En een waar spektakelstuk van N.E.R.D. wat helaas wel voorbij gaat aan de (muzikale) inhoud. Maar de ware winnaars van deze dag zijn twee dance-acts die laat in de avond optreden. Nieuwkomers Digitalism laten zien dat ze absoluut niet de mindere zijn van collega’s en eeuwig vergelijkingsmateriaal Justice. Om vervolgens toch hun meerdere te moeten erkennen in oudgedienden Underworld die zowel muzikaal als visueel fenomenaal zijn.

De zondagse vroege vogels worden verrast door twee jongelingen. Singer/songwriter Lucky Fonz III is niet alleen een aandoenlijke jongen, maar ook een begenadigd muzikant met leuke teksten. Zijn Zweedse collega Lykke Li doet niet voor hem onder en is één van de verrassingen dit weekend met haar strakke, maar een beetje vreemde set. De jonge honden van rockband Plain White T’s zakken daarentegen flink door het ijs, op hun hitje “Hey There Delilah” na, is het armoe troef. Waarmee ze gelijk de enige echte tegenvallers zijn van de laatste dag. Hoewel een tam MGMT en een onbegrepen Tricky waarschijnlijk ook wel betere dagen gehad hebben. Hercules & Love Affair heeft wel de vorm van de dag en geleidt door hun travestiete frontvrouw weten ze met hun disco de hele tent in beweging te krijgen. Iets wat zigeunerpunkers Gogol Bordello ook moeiteloos lukt op het hoofdpodium. En hoewel Jamie Lidell af en toe wat langdradig is weet hij samen met zijn geweldige band een goed optreden neer te zetten. En hoe beter het weekend af te sluiten dan met twee geweldige optredens? Simian Mobile Disco overtreft het optreden van genregenoten Digitalism op alle fronten. Superstrak en perfect ingespeeld op het publiek, met uiteraard als klapstuk het nummer “Hustler”. Elders op het terrein weet ook Sigur Rós het publiek voor zich te winnen met een optreden compleet met fanfare en strijkorkest. Als toetje zijn er dan nog the Roots die nog even laten zien dat hiphopacts met liveband meer kunnen zijn dan inhoudsloos spektakel als N.E.R.D.

Dan le Sac vs Scroobius Pip – Angles

augustus 13, 2008

Ruim een jaar nadat ze flink scoorden in het alternatieve muziekcircuit met een ware youtube-hit kwam onlangs het debuutalbum Angles van Dan le Sac vs Scroobius Pip uit. En zo ongebruikelijk als de naam van het duo is ook hun album. Muzikaal zwalkt het album tussen hiphop en electro/dance, met af en toe een uitstapje naar een onverwacht hoekje van het muzikale spectrum. Vocaal is duidelijk dat rapper Scroobius Pip van huis uit dichter/voordrachtskunstenaar is, waardoor zijn eigen typische manier van rappen ontstaat. Bovendien zijn hierdoor zijn teksten ook gevarieerder en inhoudelijker dan de doorsnee raptekst en vooral grappiger, dankzij zijn typische britse tongue-in-cheekstijl. Deze combinatie die dwars door de scheidslijnen van hiphop en dance snijdt zorgt dat dit album een uniek meesterwerkje is, wat bovendien ook goed te verteren is voor degenen die doorgaans zowel dance als hiphop links laten liggen.