Archive for the ‘Concerten’ Category

A campingflight to Lowlands Paradise

augustus 28, 2009

Vrijdag 21 augustus ben ik samen met nog 54.999 andere Lowlanders bepakt en bezakt vertrokken naar Biddinghuizen. Van tevoren goed huiswerk gedaan en het blokkenschema grondig bestudeerd, om vervolgens tot de conclusie te komen dat het natuurlijk veel leuker is om wat rond te zwerven en maar te zien waar je terechtkomt. Omdat het wachten voor de ingang en het opzetten van de tent net iets langer duurde dan gepland, is het feest al in volle gang als ik het festivalterrein op storm. Tja.. zo gaat dat, zoveel te zien terwijl je tegelijkertijd weet dat je ook heel veel mist. Logisch met 7 podia, 2 theaters, een filmzaal en een paar danstenten. Het is me gelukt om een staartje van het optreden van eightiesbandje La Roux mee te pikken. Beetje zonde van de tijd, niet echt lekker gezongen en muzikaal erg dun. Zittend op het gras geluisterd naar de dromerige klanken van Bon Iver, daarna een paar elektronische indiepopliedjes van Passion Pit meegepikt. Na elektronicaduo Junior Boys ga ik even bijkomen in het theater bij de Fantasten, een voorstelling die ik als cultuurbarbaar niet helemaal begrijp, maar toch wel leuk vind. Dan is het tijd voor 2 many DJ’s, het eerste concert dat ik in zijn geheel zie. De muziek in combinatie met graphics zijn een goed begin van een enorme dansmarathon. lowlandsMeteen door naar DJ Martyn, daarna nog even naar Tiga. Ik ben niet de enige en omdat ik de enorme mensenmassa een beetje zat wordt besluit ik dat ik mijn krachten ga sparen voor de volgende dag, om vervolgens in mijn tent urenlang te luisteren naar het dronken gebazel van mijn buren. En dan breekt de zonnige zaterdag aan. Na het onvermijdelijke kampeergedoe met wachten.. plassen, wachten.. wassen, ben ik eindelijk weer fris en fruitig. Vandaag heb ik niet zo’n haast met bandjes kijken, de dag duurt nog lang en een beetje chillen met een paar bekenden is ook goed. Daar gaat nog best wat tijd in zitten, want ineens is het avond en dus tijd voor Buraka Som Sistema. Deze ijzersterke, maar voor mij iets teveel van het goede, billenschudmuziek doet mij vluchten naar de funky grooves van The Virgins. Dat bevalt een stuk beter. Kyteman heb ik op North Sea Jazz al van dichtbij gezien, dus nu besluit ik van een afstand te kijken, en dan vooral naar het springende publiek, feest! In het voorbijgaan nog een stukje Jack Penate meegepikt, ik ben er nu toch. En dan… Basement Jaxx. Geen spijt, ze zijn geweldig. Vervolgens kom ik terecht bij Benjamin Herman, overigens met Jules Deelder, waarbij het een beetje onduidelijk is wat hij eigenlijk staat te doen, maar ach.. wat maakt het uit. Na de afsluiters verdwijnen er eindelijk wat mensen naar de campings, zodat ik letterlijk goed uit de voeten kan tot het licht wordt. En dan is het zondag, de laatste dag alweer. Aan de ene kant jammer, ik kom er net lekker in. Aan de andere kant beginnen de wc’s en douches me behoorlijk tegen te staan. Ik besluit om niet te flauw te beginnen met de beukbeats van The Subs. Band en publiek gaan helemaal los. Daarna meteen door naar Gang Gang Dance, artrock die zeer de moeite waard is. Dan The whitest boy alive, helemaal goed! Het publiek is wildenthousiast en de band is door hun materiaal heen, maar niet van het podium af te slaan. Eerst even zitten en luisteren naar Bloc Party en Grace Jones. Dan ben ik wel weer toe aan een volledig concert van dichtbij en ik kies voor electroqueen Peaches, een lieflijke naam voor een heftige act, spektakel!! Langzamerhand verdwijnen er steeds meer mensen naar huis, dus lekker veel ruimte om voor een laatste keer het festivalterrein af te schuimen op zoek naar goeie muziek. Als ook de laatste DJ aan het inpakken is val ik moe maar voldaan mijn tent in. Maandag lekker weer naar huis en op tv terugkijken wat ik allemaal heb gemist.

Pinkpop 2009

juni 11, 2009

Zaterdag
De eerste dag van Pinkpop begon vroeg, heel vroeg. Aangezien mijn wekker om half 5 ging, ik nog snel de laatste dingen moest pakken, nog moest douchen en vervolgens maar geen tijd meer had om te ontbijten. Om half 7 de trein in Delft gepakt, om 8 uur met Sabrina en Marieke afgesproken in Eindhoven en in de volgende trein gaan zitten. Wonder boven wonder vond ik dat het treinverkeer echt nog vrij goed geregeld was, misschien omdat wij ook nog net voor de grote stroom zaten. Op Heerlen al heel entertainment, met een dj en pinkpop posters. Vervolgens vrij snel een trein naar Landgraaf, daar stond de bus al klaar en niet veel later stonden we om half 10 al onze tent op te zetten. Vervolgens bandje gehaald en op de camping gechilled tot een uurtje of 2 en toen richting het terrein gelopen. Er werd nog gratis cola uitgedeeld, altijd leuk en de doorstroom naar het festivalterrein ging vrij snel. Zaterdag was de dag met de minste bands, maar wel met de grootste headliner, namelijk Bruce Springsteen. Dat veel mensen alleen vandaag komen is duidelijk te merken. Vele shirts van Springsteen en de gemiddelde leeftijd is ook veel hoger dan de andere festivaldagen.

Nadat we een aantal nummers van de opener Kings of the Day gezien hebben, begint de muziek toch een beetje te vervelen en besluiten we richting de tent te gaan om nog een stuk mee te pakken van het optreden van Noisettes. Een band die ik wel eens eerder had gezien en waarvan ik altijd vrolijk wordt. Zangeres Shingia Shoniwa gebruikt het hele podium, er komen langzame en snelle nummers voorbij, kortom het is een boeiend optreden. Na Noisettes begint op het hoofdpodium Chris Cornell. Nou moet ik zeggen dat ik niet echt een enorme fan ben van zijn laatste album, vooral omdat het echt de kant van TMF-hitjes opgaat. Maar toch is zijn optreden goed te trekken, hij begint met de grootste hit van zijn nieuwe album ‘Part of Me’ maar daarna komen ook oudere nummers voorbij en zelfs nummers uit zijn periode met Soundgarden en Audioslave. Bovendien zijn de nieuwe nummers live nog vrij goed te trekken.

Vervolgens is het tijd richting de 3FM-stage te gaan voor Me First and The Gimme Gimmes. Een band die alleen maar andere bands covert, waardoor er vele bekende nummers voor het aanwezige publiek voorbij komen. De band is in een vrolijke stemming en dat slaat ook over op het publiek, zeer goed optreden!

 Vervolgens vertrekken we iets voor het einde naar het hoofdpodium te gaan, om nog een redelijk plekje voor The Killers te vinden. Dat is een hele klus, aangezien het helemaal volgepakt staat met Bruce Springsteen fans en die willen natuurlijk geen stapje opzij doen. Maar uiteindelijk toch een best redelijke plek, vanwaar we het podium nog wel konden zien. Helaas is het toch altijd zo dat de lange mensen voor je neus gaan staan, waardoor je overal omheen moet kijken. Volgende keer nemen we allemaal een vriend van 3 meter mee. Maar terug naar The Killers. Ze beginnen het optreden met de huidige hit ‘Human’ om vervolgens nummers van het nieuwe album en de 2 oudere te doen. Het is een goede mix van nieuw en oud, waardoor ook fans die ze pas net kennen aardig wat mee kunnen zingen.

Na The Killers is het tijd voor avondeten, patat, wat geen uitzondering wordt de volgende dagen, en gaan we bij de 3FM-stage zitten om nog wat mee te krijgen van Elbow. Ik denk dat Elbow iets is waar je van moet houden voor je het goed vindt, ik heb er namelijk vrij veel negatieve reactie over gehoord. Zelf vond ik het optreden eigenlijk best leuk, vooral de combinatie met het strijkorkest en het akoestisch uitvoeren van enkele nummers.

Daarna is het tijd weer terug naar het hoofdpodium te gaan, want Bruce Springsteen en zijn E-street Band zijn begonnen. Heel het veld is werkelijk afgeladen en het is sowieso echt onmogelijk om nog ergens in de buurt van het podium te komen. Ik heb zelf niet zoveel met de muziek van Springsteen, maar toch vond ik het optreden wel goed. Springsteen is in mijn ogen een van de weinige ‘oudere’ artiesten, die zijn nummers nog met energie kan overbrengen. Want zeg nou eerlijk, van al die oude mannetjes, van bandjes die jaren geleden bekend waren, die op de zoveelste reünietour gaan worden we meestal niet echt vrolijk?

Aan het eind van het optreden weer richting de camping gelopen om de grote drukte voor te zijn, de eerste dag was zeker geslaagd!

Zondag
Na een nacht met weinig slaap, ons weer klaargemaakt voor de 2de dag. Ik heb weer verbaasd staan kijken naar de enorme rijen bij de douches. Ik snap nog steeds niet waarom mensen de behoefte hebben 2 uur in de rij te gaan staan voor een (koude) douche van 5 minuten. Douchen doe ik thuis wel.

Richting het festivalterrein gelopen en daar kwam ik Chantal tegen, die ik nog ken van DOKLAN. Een beetje rondgehangen bij het hoofdpodium en vervolgens zelf richting de tent gegaan. Dat krijg je ervan als je naar hele andere muziek luistert dat je vrienden…

De opener van de tent vandaag is You me at Six, een vrolijk pop/rock bandje uit Engeland. De tent is niet erg gevuld, maar het aanwezige publiek kan grotendeels wel alles meezingen. De cover Pokerface van Lady Gaga was ook een leuke toevoeging aan de set.

Na You me at Six weer teruggegaan naar het hoofdpodium en vanaf de zijkant wat meegekeken bij Milow. Milow is opzich best leuk, maar ik vind persoonlijk dat zijn liedjes na een tijdje wel echt allemaal op elkaar gaan lijken. Ondertussen is de zon ook al weer flink doorgebroken en maakt iedereen zich klaar voor de volgende dag in de hitte. Gelukkig heb je van die Pinkpop hoedjes voor op je hoofd, een zonnebril en werd er gratis water uitgedeeld.

Na Milow weer de tent ingegaan, die deze keer een stuk voller is. Kyteman’s Hiphop Orkest is aan de beurt. En dat is echt een groot feest. Het publiek doet vrolijk mee en het staat rijen dik mensen buiten de tent. Ook de jamsessie van het orkest is een groot succes.

Iets over de helft van het optreden richting de 3-FM Stage gegaan, een poging om de rest te vinden was nogal een mislukking. Rowen Heze stond hier en dat is echt zo’n typische Limburgse feestband. Waar je als Delftenaar nou niet echt bijster veel van snapt. Maar het publiek om mij heen blijkbaar wel, want het spreekwoordelijke dak gaat eraf.

Daarna toch de rest gevonden, wat afgesproken en vervolgens zelf naar Volbeat gegaan. Over dat optreden heb ik eigenlijk niet zoveel te zeggen, behalve dat ik het echt goed vond. Er wordt gezegd dat Volbeat niet erg origineel is, misschien is dat wel zo, maar ze brengen de nummers in ieder geval wel goed. Ik moet wel toegeven dat de nummers na een tijdje op elkaar beginnen te lijken en dat als je geen fan van de band bent het moeilijk is het onderscheid te zien. Maar ik vond het toch leuk ze eens te zien.

Daarna weer richting de tent, zoals je al begrijpt bestond mijn zondag vooral uit heen en weer rennen, voor The Rifles. Een britpopbandje, dat zijn best doet de nummers zo enthousiast mogelijk te brengen, maar een beetje pech heeft met het publiek. Iedereen danst vrolijk mee, maar teksten kunnen niet meegezongen worden als de zanger daarom vraagt.

Na een tijdje weer teruggegaan naar de 3FM-stage waar Maria Mena nu optrad. Een plekje op het gras gevonden en genoten van haar optreden. Wat ik zo leuk vind aan Maria Mena is dat ze zo’n gewoon meisje is, geen hollywood ster met een enorm ego, Maria had eigenlijk gewoon je buurmeisje kunnen zijn. Haar ‘down-to-earth’ imago komt ook goed over in de verhaaltjes die ze telkens tussen haar nummers door houdt. Na Maria Mena met Sabrina een paar andere vrienden opgezocht en op het gras gechilled en geluisterd naar Madness. Leuk optreden, met veel nummers die ik toch kende. Na Madness de volle tent ingedoken voor White Lies. Ze doen de meest bekende nummers aan het begin van de set, waardoor de set daarna nogal wat inkakt. Daarom besloten we de tent weer te verlaten, wat avondeten (natuurlijk weer patat) te halen en bij de 3FM-Stage te gaan zitten voor James Morisson. Natuurlijk kom de grote hit Broken Strings voorbij, maar ook andere hits van zijn album worden gespeeld. Daarna richting de Freerecordshop gegaan, want Sabrina wilde graag naar de signeersessie van Maria Mena. Ik heb nog trauma’s aan de signeersessies van 2 jaar geleden, vooral die van Lostprophets, maar blijkbaar zijn ze ondertussen bij de Freerecordshop ook gaan nadenken en worden er maar een beperkt aantal mensen toegelaten tussen de hekken. Zodat het geen enorm geduw en getrek wordt, alsnog wel teleurgestelde hoofden. En natuurlijk moet men allemaal verplicht een cd van de artiest gekocht hebben bij de Freerecordshop. Maar Sabrina mocht als een van de laatste de rij nog in, dus gelukkig nog een foto met Maria en daarna was het tijd voor …. Krezip. De, in mijn ogen, uitermate teleurstellende vervanger van Depeche Mode. Ik had me zelf heel erg verheugd op het optreden van Depeche Mode, maar als Dave Gaham een tumor heeft en daaraan geopereerd is, is het natuurlijk begrijpelijk dat ze tijdelijk niet kunnen optreden. Vervolgens strooide Smeets met onmogelijke namen ‘The Prodigy’ ‘Oasis’ en andere, allemaal bands die niet eens in het weekend van Pinkpop konden optreden. Maar het zou geen Nederlandse band worden, waarom Krezip er dan uiteindelijk staat is voor mij daarom ook een raadsel maargoed.. Alsnog was de ‘laatste’ festivalshow van Krezip nog best te trekken, veel bekende nummers en de sfeer in het publiek zat er toch wel goed in. Krezip doet nog een poging ‘Just can’t get enough’ van Depeche Mode te coveren, maar de aanwezige Depeche Mode fans worden hier niet echt gelukkig van. Na Krezip de tent ingedoken voor Pendulum, waar het natuurlijk weer gigantisch druk was, maar wat een show! Pendulum was echt een van de acts die ik heel graag wilde zien en ze hebben me zeker niet teleurgesteld. En de rest van de tent ook niet, aangezien iedereen aan het dansen was. Helaas halverwege de tent weer verlaten, want ik wilde perse een stuk van Keane zien. De grootste hits hadden ze al gedaan toen ik aankwam, maar het was alsnog wel heel leuk ze eindelijk te zien.

Na Keane was het tijd weer terug te gaan naar het hoofdpodium, voor de ‘invallende afsluiter’ Placebo. Na een grote tijd stilte rond Placebo, hebben ze nu weer een nieuw album uit en dus ook een nieuwe tour. Er wordt heel veel nieuw materiaal gespeeld, waarbij het publiek niet echt weet wat ze ermee moeten doen, maar gelukkig ook oude nummers. Maar wat ik gehoord heb van het nieuwe album klinkt zeker heel goed! Na zelfs 2 toegiften van de band, is het toch tijd het podium te verlaten en dag 2 van Pinkpop is afgelopen.

Maandag
Vandaag alweer de laatste dag, ook de dag met de meeste bands en de meeste bezoekers. Dat is al te merken als we s’ochtends het terrein oplopen, er zijn veel meer mensen dan de afgelopen dagen. De opener van vandaag is The Gaslight Anthem, een band die Bruce Springsteen als groot voorbeeld heeft. Ik heb zelf alleen de eerste paar nummers gezien, waarbij toch een beetje bleek dat het publiek niet echt meeging met het optreden. Vervolgens was het tijd richting de, al erg volle, tent te gaan voor The All-American Rejects. Een band die ik al een hele tijd wilde zien. Helaas waren er nogal wat mensen die eigenlijk alleen de laatste cd van de band kennen, met de hit ‘Gives you Hell’ terwijl ze nog 3 andere albums hebben. Wat dus resulteert in een publiek dat grotendeels alleen de nieuwere nummers mee kan zingen en bij de oudere nummers een beetje stil staat te kijken en vervolgens toch maar besluit mee te doen. Ondanks het matige publiek, wel een goed optreden.

Daarna tijd om wat van Novastar mee te pikken, terwijl we in de brandende zon op zoek gaan naar wat middageten en wat schaduw, wat een onmogelijke missie blijkt te zijn. Na Novastar weer richting de tent gegaan voor Hollywood Undead. Een band die eigenlijk een soort combinatie is van een rockband en een rapgroep (en volgens sommige recenten een boyband…). Hier een zeer wisselend publiek, voornamelijk bestaand uit jongens. Wat me nog het meeste bijstaat is de hoeveelheid jongere meisjes met hun ouders. Waarvan een vlak naast mij, die ook zodra de band nog geen minuut bezig was door een geschockeerde moeder de tent uitgesleurd werd. De teksten zijn ook niet echt geschikt voor die leeftijd.. De band zet een goede, maar vrij korte performance neer, ze gaan 10 minuten voor hun eindtijd alweer van het podium.

Daarna weer naar het hoofdpodium gelopen voor Amy MacDonald, die ik eerst niet herkende omdat ze haar haar drastisch veranderd heeft, van zwart naar blond. Helaas voor haar is het publiek niet echt mee te krijgen, wat ze ook probeert. Maar ze blijft altijd schattig, met haar schotse accent waarvan eigenlijk niemand echt iets verstaat.

Na Amy MacDonald een glimp opgevangen van Billy Talent en daarna een overvolle tent in gehaast voor The Script. Een bandje die iedereen vooral kent van de grote hit ‘The Man who can’t be moved’. De band gereageerd nogal verbaasd op het grote enthousiastme van het publiek, ze hadden het duidelijk niet verwacht. Maar deden daardoor wel nog extra hun best om er een extra leuk optreden van te maken. En dat lukt ze goed, de liedjes worden overal meezongen en iedereen doet goed mee. Het is dus jammer dat na drie kwartier de band het podium weer moet verlaten… H

et veelal slaperige publiek rond het hoofdpodium, want het is natuurlijk nog steeds heel aantrekkelijk in slaap te vallen bij het warme weer, wordt goed wakker gemaakt met Franz Ferdinand. De grote hits volgen elkaar op en heel het publiek doet enthousiast mee, vooral bij de grote hit ‘Take me Out’.

Daarna weer richting de tent voor Katy Perry. Natuurlijk staat de hele tent weer propvol, deze keer met veelal jonge meisjes en hun ouders. Katy zet een leuk optreden neer, maar er bleven twijfels rondhangen of ze nou werkelijk live zong of dat er gewoon een bandje mee draaide. Maar ze laat wel zien dat ze weldegelijk goed gitaar kan spelen. Het publiek blijft hangen tot het eind, omdat ze dan pas de grote hit ‘I Kissed a Girl’ speelt, een nummer dat iedereen nu ongeveer wel uit zijn hoofd kent. Ook was Katy een van de weinige die wel een succesvolle cover neerzette, ‘Don’t stop me now’ van Queen. Na Katy Perry is het tijd voor de eerste en enige regenbui van Pinkpop, het duurde maar 5 minuten, maar iedereen die buiten stond was het zeiknat. Wel een goede afkoeling en omdat daarna de zon weer begon te schijnen was iedereen ook vrij snel opgedroogd.

Tijdens Anouk een beetje rondgehangen en een eindje van het hoofdpodium gaan zitten om eventjes uit te rusten. Anouk had een goede setlist, met veel meezingers. Niet echt bijzonder, maar altijd leuk.

Na Anouk tijd voor The Ting Tings, die een spetterende set neerzetten. Eigenlijk wilde ik halverwege naar The Kooks gaan, maar omdat het in de tent te leuk was toch maar niet weggegaan. En als ik achteraf de verhalen hoorde over een stonende en/of dronken zanger Luke van The Kooks, heb ik denk ik niet al te veel gemist. Bij The Ting Tings was het toch weer jammer dat de Tentstage als enige podium geen schermen aan de zijkant heeft. Het was moeilijk mee te krijgen wat er nou eigenlijk op het podium gebeurde en een groot deel van het publiek miste dus het een en ander. Maar ook zonder de dingetjes kon het publiek vrolijk dansen en genieten van de hits ‘Shut up and let me go’ en ‘That’s not my name’ waarmee de band eindigde.

Daarna alweer tijd voor de afsluiter van vandaag Snow Patrol. Er was veel discussie over of Snow Patrol wel groot genoeg was voor de afsluiter en veel mensen staan een beetje afwachtend te kijken. Toch zet Snow Patrol een onwijs goede set neer, met natuurlijk ‘Shut your eyes’ en ‘Chasing Cars’. Maar ook de nieuwere nummers doen het goed bij het publiek. Toch niet echt de echte afsluiter van Pinkpop, maar zeker wel een goede act.

Na de officiële afsluiting met vuurwerk was het toch het einde van Pinkpop 2009.

Koor Mikrofoon

maart 26, 2009

Het is zaterdag 21 maart, de lente begint officieel en de zon schijnt uitbundig. Niet alleen de winter is afgelopen, ook de boekenweek loopt vandaag ten einde. De afgelopen anderhalve week stond in het teken van de dieren, het thema van de boekenweek dit jaar. afbeelding-0012
Het Delfts/Leidse Kamerkoor Mikrofoon zingt onder leiding van Serena Jansen grappige en mooie liedjes over dieren.
Bekijk de slideshow.

Kamermuziek door DSO

maart 19, 2009

Zaterdag 14 maart na het middaguur druppelen er langzamerhand steeds meer muzikanten binnen. Het leescafé verandert tijdelijk in de oefenruimte van leden van het Delfts Symfonie Orkest. Er klinkt hoorngeschal met daar dwars doorheen toonladders van piano, violen, cello’s, fluit en klarinet. Om 2 uur is het zover en begint het eerste ensemble met een stuk van Alexander Glazunov en Max Reger. Daarna wordt in verschillende samenstellingen werk van Manuel de Falla en Felix Mendelssohn-Bartholdy uitgevoerd. Hoewel een gedeelte van de aanwezige bezoekers stug doorleest tijdens het concert, wordt elk ensemble uitvoerig bedankt door het publiek. Na de pauze worden ook Metallica-liefhebbers bediend met een bewerking van Nothing else matters door het Delfts Cello Orkest. Dan volgt een blaasuitvoering van John Rutter en als uitsmijter een salonstuk van Michail Glinka. Vervolgens wordt onder daverend applaus afscheid genomen van de deelnemende orkestleden. Het totale programma is opgenomen en komt eind dit jaar uit op dvd.
Bekijk deslideshow.

Pianoconcert

maart 13, 2009

Speciaal voor de festiviteiten rond de opening van toptent ‘Moodz’ afgelopen zaterdag, is er een vleugel geplaatst voor het pianoconcert van de 19-jarige Elena Piccione. Zij is een jonge, Italiaanse klassieke pianiste. Ondanks dat ze werd geboren in een niet-muzikale familie begon ze al op haar zevende onder leiding van Prof. Stefania Tigossi met pianospelen. Vanaf dit prille begin legt ze een grote interesse in muziek aan de dag en speelt ze in kamergroepen. Op haar twaalfde speelt ze haar eerste solo recital, welke live wordt uitgezonden op het internet. In 2003 won ze de eerste prijs bij de Savona Wedstrijd “Adesso Musica” en de speciale prijs “Savona Teatro” voor het beste optreden voor publiek tijdens het prijswinnaarsconcert. Op haar dertiende werd ze met de hoogste cijfers toegelaten op het “Conservatorio di Musica Niccolò Paganini” in Genoa in de pianogroep van Prof. Franco Trabucco en in de kamermuziekgroep van Prof. Massimiliano Damerini. Hier treedt ze jaarlijks op tijdens de optredens van de beste leerlingen, bovendien wordt ze in 2007 geselecteerd door het conservatorium om Concert nr. 1 van Mendelssohn in Genoa en Milaan te spelen met orkest. Na afloop van het laatste van deze optredens wordt ze uitgenodigd om te spelen voor “Associazione Amici del Nuovo Carlo Felice”. In de loop der jaren speelt Elena veel kamermuziek in zowel Italië als het buitenland. Ook speelt ze vaak met duo’s en trio’s met violisten, cellisten en fluitisten. Haar repertoire varieert van barok tot hedendaagse muziek, waaronder de mazurkas van Chopin (2003) en alle trio’s van Mozart (2007) Ze heeft samengewerkt met hedendaagse componisten als Pino Briasco (2005) en Massimo Lauricella (2007). Elena volgde masterclasses bij Livia Rév, Bruno Canino, Eugene Skovorodnikov and Aquiles Delle Vigne. Momenteel studeert ze aan de Hogeschool voor de kunsten in Rotterdam.
Bekijk de slideshow.

Klaxons in Watt

oktober 7, 2008

De nieuwe club Watt, in feite de reïncarnatie van het oude Nighttown, pak flink uit in de eerste maanden van haar bestaan. Het begon al groots met de opening door Iggy Pop en naast een exclusieve show van Franz Ferdinand wist ze ook Klaxons te verleiden tot het enige optreden in West-Europa, in de basement , de kleinste zaal, nog wel. Die grote ambities zien we gelijk terug als we voor het eerst binnen komen in de club. Daar waar de entree van Nighttown bestond uit een krap, smal en vervallen gangetje, daar vind je nu een hoge en brede ontvangsthal. Een wereld van verschil dus.

Gelukkig voor de nostalgen onder ons is de basement amper veranderd sinds de Nighttowndagen. Sterker nog, als je niet beter wist zou je denken dat die nooit gesloten was. Dan betreden Klaxons het podium. In eerste instantie lijken er problemen met het geluid te zijn. Dat deert een klein groepje voor het podium niet, de rest van de zaal blijft echter vrij tam. En dat blijven ze ook het geluid in de loop van het optreden beter wordt. Dat is ook aan Klaxons te danken. Ze spelen af en toe slordig en lijken plichtmatig op het podium te staan. Het groepje publiek voor het podium schijnt daar geen moeite mee te hebben, die gaan van begin tot eind compleet uit hun dak. Het wat oudere publiek laat zich echter niet verleiden tot meer dan wat voorzichtige knikjes bij de bekende nummers. Omdat dit optreden deel is van een reeks try-outs voor het nieuwe album en de bijbehorende tour krijgt het publiek ook al een aantal voorproefjes te horen. De nieuwe nummers worden matig ontvangen, maar zijn zeker niet slecht, wat dat betreft hoeven de fans niet te vrezen voor een tegenvallend tweede album. Kortom Klaxons weten vanavond niet te overtuigen, maar kunnen ook zeker niet afgeschreven worden als een tijdelijke hype.

Dok zoekt muzikaal talent!

september 2, 2008

Tegelijkertijd met de scholen begint ook het muziekseizoen bij Dok weer. Verwacht binnenkort dus wederom shows van internationale topartiesten en vooral veel optredens van getalenteerde lokale musici op de vertrouwde zaterdagmiddag. Om dat alles ook dit seizoen weer mogelijk te maken is Dok ook nu weer op zoek naar getalenteerde muzikanten die een optreden willen verzorgen op het mooiste podium van Delft en omstreken. Of je nou die soloartiest bent of juist een volledig orkest, of je nou klassiek muzikant bent of de allerhipste pop speelt, dat maakt niet uit. Iedereen die het een uitdaging vindt om het publiek van Dok te veroveren met zijn of haar muziek en over voldoende talent beschikt is meer dan welkom. Durf jij het aan? Meld je dan aan bij de afdeling Muziek & Film van Dok Centrum, bel naar 015-2124759 of stuur een mailtje naar muziekenfilm@dok.info en grijp die kans.

DOK op Lowlands 2008

augustus 21, 2008

Singer/songwriter Tom Baxter was één van de acts die de eer had om het muzikale programma van Lowlands te openen, wat hij doet met goede songs, die helaas net iets te veel op elkaar lijken. Dat zet eigenlijk gelijk de toon voor de gehele eerste dag. Er zijn namelijk maar weinig acts die echt kunnen overtuigen. Pete Philly en Perquisite zetten zichzelf met een strakke show in de spotlights en ook nieuwelingen the Ting Tings zijn, ondanks de kinderziektes van een beginnende band, verrassend goed. Verder is het de dag van de acts die net niet compleet overtuigen. Grote acts als Róisín Murphy en the Flaming Lips zetten uitstekende shows neer, sterker nog: de act van de Flaming Lips, met duizenden ballonnen en een invasie van Teletubbies werd deze editie van Lowlands door niemand overtroffen. Maar bij beide acts is het op het muzikale vlak helaas erg eentonig. En ook de dance-acts maken het niet waar. Hot Chip was 2 jaar geleden nog een grote verassing op Lowlands met experimentele bliepjespop, maar wisselden daarna het experimentele in voor gladde cliché pop, wat ze voorspelbaar en afgezaagd maakt. Drum-‘n-bassact Pendulum blijft vooral erg tam en Junkie XL’s set is, naast weinig verrassend, bij vlagen zelfs ronduit saai. Wat er dan niet tam en voorspelbaar was? DJ Scotch Egg. Ingrediënten: een schreeuwende dronken Japanner, 2 gameboys en een flinke berg vervormende effecten. Het eindresultaat na een tijdje koken in de X-Rayloods: geen muziek maar kunst.

Voor de vroege opstaanders is er op de zaterdag een erg leuk en intiem optreden van Ane Brun. Wie nog wat langer is blijven liggen kan daarna aanschuiven bij de special ter ere van het 50 jarige bestaan van de Nederpop, waar artiesten van nu, nederpopklassiekers van toen spelen. Wat erg wisselvallige, maar ook erg gezellige optredens tot gevolg heeft. Verder biedt de zaterdag nog wat mindere optredens van Tunng (haperend en weinig interessant) en Iron & Wine (langdradig). Een vermakelijk, maar verder niet al te spannend Volbeat. En een waar spektakelstuk van N.E.R.D. wat helaas wel voorbij gaat aan de (muzikale) inhoud. Maar de ware winnaars van deze dag zijn twee dance-acts die laat in de avond optreden. Nieuwkomers Digitalism laten zien dat ze absoluut niet de mindere zijn van collega’s en eeuwig vergelijkingsmateriaal Justice. Om vervolgens toch hun meerdere te moeten erkennen in oudgedienden Underworld die zowel muzikaal als visueel fenomenaal zijn.

De zondagse vroege vogels worden verrast door twee jongelingen. Singer/songwriter Lucky Fonz III is niet alleen een aandoenlijke jongen, maar ook een begenadigd muzikant met leuke teksten. Zijn Zweedse collega Lykke Li doet niet voor hem onder en is één van de verrassingen dit weekend met haar strakke, maar een beetje vreemde set. De jonge honden van rockband Plain White T’s zakken daarentegen flink door het ijs, op hun hitje “Hey There Delilah” na, is het armoe troef. Waarmee ze gelijk de enige echte tegenvallers zijn van de laatste dag. Hoewel een tam MGMT en een onbegrepen Tricky waarschijnlijk ook wel betere dagen gehad hebben. Hercules & Love Affair heeft wel de vorm van de dag en geleidt door hun travestiete frontvrouw weten ze met hun disco de hele tent in beweging te krijgen. Iets wat zigeunerpunkers Gogol Bordello ook moeiteloos lukt op het hoofdpodium. En hoewel Jamie Lidell af en toe wat langdradig is weet hij samen met zijn geweldige band een goed optreden neer te zetten. En hoe beter het weekend af te sluiten dan met twee geweldige optredens? Simian Mobile Disco overtreft het optreden van genregenoten Digitalism op alle fronten. Superstrak en perfect ingespeeld op het publiek, met uiteraard als klapstuk het nummer “Hustler”. Elders op het terrein weet ook Sigur Rós het publiek voor zich te winnen met een optreden compleet met fanfare en strijkorkest. Als toetje zijn er dan nog the Roots die nog even laten zien dat hiphopacts met liveband meer kunnen zijn dan inhoudsloos spektakel als N.E.R.D.

Doe Maar in Speakers

juli 9, 2008

Acht jaar geleden stond Doe Maar voor het laatst op het podium. Vanavond in Delft is het dus misschien een beetje wennen. Maar toch, al bij de eerste noten van “Doe maar net alsof” is de band weer helemaal terug. Natuurlijk wordt er soms een noot gemist en een regeltje tekst vergeten. Maar het publiek, sommige lijken zo uit de jaren ’80 te komen, zingt alles van A tot Z mee, dus dan kan dat.

En niet alleen het luid meezingende publiek is enthousiast vanavond, Doe Maar heeft er zelf ook veel zin in. Ze hebben zichtbaar veel lol in het optreden en houden het ook met gemak tweeëneenhalf uur vol op het warme podium van Speakers. Er wordt vooral veel materiaal gespeeld uit de begindagen, de recente nummers (ook al minstens 8 jaar oud inmiddels) worden met rust gelaten. Het publiek wordt dus getrakteerd op alternatieve knallers als “Pa” en “Rumasaya” en natuurlijk op de grote klappers als “Doris Day” en “Belle Helene”. Denk er dan nog een paar uitstekende gastmuzikanten bij, zoals Monique Lansdorp op viool en je kan niet anders concluderen dat Doe Maar weer helemaal terug is, op volle kracht.

Vampire Weekend in de Melkweg

mei 21, 2008

Binnen no time de Melkweg, al is het dan de kleine zaal, uitverkopen is een prestatie van formaat als jong en beginnend bandje. Maar het is maar de vraag of dat niet een beetje te snel komt voor Vampire Weekend. Voor de nieuwe generatie bandjes is internet een uitkomst, plaats een paar aanstekelijke nummers op Myspace en met een flinke dosis geluk ben je binnen het jaar een gevestigde naam in de muziekwereld, kijk naar de Arctic Monkeys, kijk naar Lily Allen. Maar het is de vraag of het voor bandjes als Vampire Weekend wel echt een uitkomst is. Al voordat hun debuutalbum afgelopen januari werd uitgebracht waren zij het snoepje van de dag op internet. Elke website die ook maar een beetje aan muziek gerelateerd is prees het album al bij voorbaat de hemel in. En niet helemaal onterecht, het is ontegenzeggelijk een zeer verdienstelijk debuutalbum.

Maar toch, een verdienstelijk debuutalbum is wat anders dan het beste album van 2008 of een tijdloze klassieker. En dat wordt nog wel eens vergeten in de internetgekte. Met als gevolg dat een band als Vampire Weekend dus al in de begindagen van hun carrière volop in de spotlights staat en concertzalen uitverkoopt. En dat is jammer, want Vampire Weekend speelt vanavond in de Melkweg nu al op de automatische piloot. De liedjes worden perfect van het album nagespeeld, maar spannend of speels wordt het nergens. Bovendien zingt de zanger met een enigszins geforceerde zangstem om maar net zo te klinken als op de plaat. Je vraagt je af of het voor een band als Vampire Weekend niet beter is om eerst een paar jaar in halfvolle zaaltjes of donkere hoekjes van festivals de echte kneepjes van het bestaan als live-band te leren en met die ervaring op zak te knallen met wel een echte klassieker als tweede album. Want dat zit er zeker in, het is alleen de vraag of het eruit gaat komen als een band als deze al in de opstartperiode alles zonder slag of stoot aangereikt krijgt: publiciteit, uitverkochte zalen, semi-sterrenstatus en (jonge) kritiekloze fans die snel tevreden zijn.