Archive for the ‘Concertrecensie’ Category

C-Mon & Kypski in Speakers

oktober 23, 2007

Het zal je maar gebeuren: als oer-Hollandse jongens uitgeroepen  worden tot dé sensatie van zowel Pinkpop als Lowlands, de vele gelouterde internationale sterren ver achter je latend. Het gebeurde C-Mon & Kypski. Van oudsher een tweetal draaitafelacrobaten, maar inmiddels een volwaardig vierpersoons –uhm- knip-en-plak-ensemble. De beide vaderlandse festivals zetten ze op hun kop met een compleet circus van gastmuzikanten: rijen rappers, rockers, jazzsaxofonisten en klezmermuzikanten passeerden destijds de revue. Tijdens hun clubtour moeten ze het met z’n viertjes rooien. Zouden ze overeind blijven?

Het begint vanavond in Speakers wat moeizaam. De band is wat statisch en dat alle zang- en rapvocalen uit een sampler komen draagt ook niet echt bij aan een uitgelaten sfeer. Maar toch, als het publiek in de loop van hun set gewent raakt aan de compleet unieke mix van live instrumenten en de, op het eerste gehoor, chaotische genreloze mix van samples, piepjes en andere ondefinieerbare, maar tevens o zo herkenbare geluiden gaat het helemaal los. Zeker als de bekende nummers, gedeeltelijk of helemaal herbouwt, langs komen is het gebeurd en hebben ze het Speakerspubliek voor zich gewonnen.

Met hun circus van gastmuzikanten kunnen ze zich met de wereldtop meten en zouden ze echt niet misstaan op het hoofdpodium van elk willekeurig popfestival ter wereld. Met z’n viertjes halen ze dat niveau zeker niet. Maar zijn ze nog steeds wel het beste wat de Nederlandse popscene te bieden heeft in 2007.

Advertenties

Pro-Pain in Bibelot

oktober 14, 2007

Pro-Pain is altijd een vreemde eend in de bijt geweest: te metal om echt hardcore (punk) te zijn en te hardcore om echt metal te zijn. Het gevolg is dan ook dat tijdens concerten beide werelden elkaar treffen. Langharigen en kale koppen kijken de kat, en elkaar, tijdens de voorprogramma’s dus nog voorzichtig en terughoudend uit de boom.

Maar zodra de band waar ze deze avond eigenlijk voor komen het podium betreedt gaan alle remmen los. Zowel bij de band als het publiek. Pro-Pain op het podium is eigenlijk net zoals Pro-Pain op hun  albums: een losgeslagen bulldozer zonder rem, de ene na de andere vuistslag in je gezicht, een onverwoestbaar betonblok. De mannen hebben geen show nodig, ze hebben geen gevatte praatjes, ze doen gewoon wat ze moeten doen: het volume op 11, hun instrumenten afbeulen en hun tekst de zaal in schreeuwen. Subtiel? Nee. Genuanceerd? Nee. Virtuoos? Nee. Afwisselend? Nee. Hard? Nee. Harder dan hard? Ja. En dat is precies wat het publiek wil en wat het publiek verwacht en dus is de zaal gedurende het hele optreden een razende tornado van lang haar en kale koppen.

Keith Caputo in Bibelot

oktober 8, 2007

Keith Caputo is vooral bekend als brulboei van de metalband Life of Agony. Solo tapt hij echter uit een heel ander vaatje: dan neigt zijn muziek naar een mix van singer/songwriter en stevige pop, met een rauwe bite, dat dan weer wel. Vanavond treedt hij op in Bibelot te  Dordrecht, maar eerst hebben Coco en Ricky Warwick de eer het publiek op te warmen.

Voor ons, en waarschijnlijk voor vrijwel alle aanwezigen, is Coco (myspace) de grote onbekende vanavond. Deze jonge bluesy singer/songwritster  blijkt een ruw diamantje te zijn. Zij heeft een dijk van een stem en weet het publiek al snel enthousiast te krijgen. Nog wat aan de liedjes schaven en dan heeft ze echt alles in huis om een hele grote te worden…..onthoud: u las het hier eerst.

Ricky Warwick was in vorige levens gitarist van punkers New Model Army en zanger/gitarist van hardrockband The Almighty, in zijn huidige leven staat hij in z’n eentje met een akoestische gitaar op het podium. En indruk maakt dat niet, niemand is er dus echt rouwig om als hij het podium weer verlaat.

Als vervolgens Keith Caputo en begeleidingsband het podium betreden is het eerste wat hij doet zijn excuses aanbieden. Hij is zijn stem kwijt, zo erg dat hij eigenlijk niet zou moeten optreden. Maar hij gaat toch een poging wagen, the show must go on. Zijn verontschuldigingen blijken terecht, zijn zang klinkt inderdaad nergens naar, het is hees, onzuiver en de hoge noten komen er niet eens uit. Keith heeft dit maar al te goed in de gaten en staat ongemakkelijk, met het schaamrood op z’n kaken, op het podium.

Maar gelukkig zijn er twee dingen zijn optredens doorgaans tot een succes maken. Ten eerste natuurlijk zijn, normaal gesproken, gouden strotje. Maar ook verstaat hij als geen ander de kunst om een kille zaal te veranderen in zijn eigen knusse huiskamer. Keith heeft een speciale band met Nederland, hij woont hier een deel van het jaar en zijn begeleidingsbands hebben door de jaren heen altijd voornamelijk uit Nederlanders bestaan (zo ook vanavond). Die voorliefde toont hij ook op het podium, ondanks dat hij zich zelf het meest van iedereen ergert aan zijn stem zie je hem ook duidelijk, oprecht, genieten van het enthousiaste publiek. Daardoor verandert het optreden toch langzaam maar zeker in een intiem samenzijn van de muzikanten met het publiek: Keith besluit opeens spontaan zijn drank te delen met de zaal en de avond bereikt zijn climax als Keith tijdens afsluiter Living the Blues in het publiek verdwijnt (letterlijk, hij zal niet langer dan 1,60m zijn) waarbij Coco ook nog een stukje mag meezingen. Uiteindelijk gaan we voldaan naar huis, de sfeer en de band die zich niet van de wijs liet brengen hebben de avond gered.

Symphonic Echoes of Pink Floyd

oktober 3, 2007

 

De muziek van een rockband gespeeld door een heus symfonieorkest. Dat klinkt als een haast onmogelijke combinatie. Maar het klinkt al iets minder onmogelijk als je weet dat het gaat om de muziek van de bombastische band Pink Floyd. En nog iets minder onmogelijk klinkt het als je weet dat het orkest, in dit geval het Noord Nederlands Orkest, wordt bijgestaan door rockgitarist Joost Vergoossen (oa. Kayak, Ilse deLange) en de zangers Bert Heerink (Vandenberg, Kayak) en Erik Mesie (Toontje Lager). Wel weer wat onmogelijker klinkt het als je een soapie inhuurt als derde zanger, in dit geval Antonie Kamerling.

Uiteindelijk blijkt het helemaal niet zo onmogelijk, het blijkt zelfs heel goed mogelijk te zijn. Het volle psychedelische geluid van Pink Floyd leent zich uitstekend voor een uitvoering door een voltallig orkest en ook de zangers benaderen met hun stemmen de echte Pink Floyd. Opvallend is ook dat de drie zangers erg goed klinken bij samenzang. En het moet gezegd worden: zelfs Antonie Kamerling redt zich aardig, het is duidelijk dat hij geen getrainde zanger is, maar dat compenseert hij grotendeels met zijn enthousiasme. Bovendien wordt het geheel aangekleed met een sobere, maar wel helemaal bij de muziek passende lichtshow.

Je vraagt je dus af hoe het komt dat de recensies van deze uitvoering niet overwegend positief waren. Natuurlijk hebben de recensenten helemaal gelijk dat het NNO zich er makkelijk vanaf maakt door vooral de grote hits uit te voeren. Maar laten we eerlijk zijn: dat is toch eigenlijk waar je voor gaat tijdens een avond als dit? En natuurlijk is het publiek wat terughoudend, in het begin, want tijdens de toegiften doet heel de zaal enthousiast mee en waan je jezelf bij een rockconcert in plaats van in een chique theater.

DOK op Lowlands 2007

september 5, 2007

Geheel tegen de traditie in treffen we dit jaar geen eindeloze rij wachtenden aan bij de ingang van het Lowlandsterrein en staat ons tentje dus al voor zonsondergang op de camping. Wel geheel volgens traditie missen we de volgende dag de openingsact. Onze Lowlands begint, na een wandeling over het, ook dit jaar weer spectaculaire, terrein daarom bij de Heideroosjes. De mannen voelen zich beledigd omdat ze “niet interessant genoeg zijn voor de televisieregistratie van het festival”. En besluiten wraak te nemen door het publiek te trakteren op een stevig optreden. Datzelfde doet ook grime-hiphopper Dizzee Rascal, vergezeld door een back-up MC en de eenarmige (!) DJ Semtex zet hij de Bravo-tent op z’n kop. De tent op z’n kop zetten lukt Kasabian niet, behalve wat fanatieke Britten (die dit jaar in enorme getallen Lowlands wisten te vinden) en een paar vroegdronken oude jongeren op heuvels rond het Alpha-podium weten ze niemand te boeien met hun matige optreden. Hoe anders is dat bij het optreden van Mika. Al ver voor het begin van zijn optreden is  de tent bomvol en wacht iedereen vol spanning op de megaster-in-wording. Met een geweldig optreden lost hij alle verwachtingen, en meer, in. Hierna is de beurt aan Basement Jaxx. Deze act mag inmiddels wel een gouwe ouwe genoemd worden en zoals gouwe ouwen dat doen geven ze een degelijk, maar weinig spannend, optreden weg.

De zaterdag was op papier al een weinig interessante dag en zal dat ook in de praktijk zijn. Dat lag niet aan C-Mon & Kypski. Zij hebben de ondankbare taak om in alle (voor Lowlandsbegrippen) vroegte de Lowlanders wakker te schudden. En dat doen ze, samen met een kleine leger aan gastmuzikanten (de complete Amsterdam Klezmer Band, de rockband Voicst, saxofonist Benjamin Herman, de rapper Pete Philly en –wie kent hem niet- het roze gitaarkonijn) zetten ze een spektakelstuk neer wat zijn gelijke niet kent tijdens deze jaargang van Lowlands. Helaas is een goed begin niet het halve werk en valt de rest van de dag tegen. Het gehypte CSS (Cansei de Ser Sexy, oftewel moe van het sexy zijn) uit Brazilië weet de hype niet waar te maken. En ook M.I.A. weet de verwachtingen niet waar te maken, maar dat ligt vooral aan het enorm slechte geluid tijdens haar optreden en niet aan haar enthousiasme.’s Nachts wagen we nog een klein dansje bij oa. Anthony Rother en Modeselektor om vervolgens onze tent op te zoeken.

Zondagochtend was het prima door knikkebollen met oudgediende Alpha Blondy, om vervolgens stevig wakker geschud te worden door de Italiaanse metalband Lacuna Coil. Minstens net zo hard was Nine Inch Nails. Trent Reznor en co. lappen alle ongeschreven festivalwetten aan hun laars en spelen een set zonder de bekende hits, met veel minder bekende en minder toegankelijke nummers. Leuk voor de liefhebbers, voor de rest van de Lowlanders absoluut minder interessant. Absoluut wel toegankelijk is de electro-rock van Goose. Zij hebben het publiek dan ook vrijwel gelijk op hun hand en bouwen in de Bravo-tent het grootste feestje van het festivalweekend. Van voor tot achter springt en danst de uitzinnige menigte. Daarna krijgt ook Trentemøller dezelfde menigte, al is het wat voorzichtig, aan het dansen met zijn wegdroomtechno. De eer om het hoofdpodium af te sluiten is dit jaar aan Tool, maar wij besluiten het festival te beëindigen bij het kleinste podium, de X-Ray loods. Hier is de eer van het afsluiten aan Welle:Erdball. De muziek van deze Duitsers is nog het beste te omschrijven als een mix van landgenoten Kraftwerk en Rammstein. Dansbare, stevige –maar toch- melodieuze synthpop, waarbij het podium veranderd in een compleet theaterspektakel. We konden ons geen betere afsluiter van een geweldig weekend wensen.

Damien Rice in Tilburg en Brussel

maart 28, 2007

Na de prijsvraag op de DOK site, waarmee kaarten te winnen waren voor Damien Rice in 013 in Tilburg was DOK natuurlijk maar al te graag aan zichzelf verplicht zelf te gaan kijken naar deze fantastische Ierse singer-songwriter. Jaap en ik hebben persoonlijk in Ierland kennis gemaakt met Damien en Lisa en verheugden ons enorm op een weerzien. Dus kaarten gekocht voor Tilburg en Brussel. Twee concerten en een wereld van verschil. Wat een drama en wat een proces. Wat heeft er gespreeld en waar was Lisa? De eerste 20 minuten in Tilburg werd duidelijk dat Lisa er niet bij zou zijn. Waarom niet of welk verbaal contact dan ook werd door Damien absoluut gemeden. De man was absoluut intens kwetsbaar en verdrietig en zo liepen ook de tranen over onze wangen, zo voelbaar was de pijn . Een geweldige recensie kan je lezen via de link

Damien Rice

Dan Brussel. Eerst die ochtend stond pas op de site dat Lisa definitief uit de band was. De man had in de middag al gespeeld in een radiostudio en was helemaal op. Alleen erupties van pure woede zoals tijdens Woman like a man en de band hielden hem lange tijd staande. Pas tijdens Canon Ball viel hij nadat hij zijn gitaar loskoppelde en microfoon achter liet als een soort van boetedoenende pelgrim op zijn knieen en bezong hij voor een bladstille zaal zijn groot gemis. Er is genoeg Damien om mij naar al zijn hopelijk nog komende concerten te laten gaan, maar een eind aan een uniek geluid in de popmuziek is een feit. De magie zal niet op dezelfde manier terugkomen. We waren erbij en voelden ons deelgenoot aan muzikaal intens verwoord verdriet. Wat rest zijn de verhalen en de herinneringen. Ik weet zeker dat ik over 30 jaar nog de gevoelens op kan roepen bij het horen van de prachtige cd’s van Damien en Lisa.

Power to the Peaceful

december 13, 2006

Lange dreadlocks, blote voeten, ontroerende anti-oorlog-in-Irak-toespraken, handen in de lucht “Say yo-ho!”…dat is Michael Franti en Spearhead ten voeten uit. Op zaterdag 9 december heb ik de eer om deze band met zijn charismatisch frontman voor de derde keer live te zien in het Haarlemse Patronaat. Een ‘Expearience’, zoals ze het zelf noemen. Het is altijd weer geweldig om te zien hoe deze band, met niet meer dan een gitarist, bassist, drummer en toetsenist, de studio albums naar het podium weet te vertalen. De nummers blijven vol klinken, ook zonder alle toeters en bellen die op de cd’s te horen zijn. De hits van oudere albums krijgen een nieuw jasje, waarbij onder andere een (semi-)akoestische versie van ‘Rock The Nation’ voorbij komt.
Het optreden is een twee uur durend feestje. Ik en mijn vrienden staan vooraan bij het podium, we schreeuwen, we klappen in onze hadden, we dansen als gekken en af en toe krijgen we een glimlach van de gitarist of Michael zelf, want we zijn een opvallend luidruchtig groepje in het prettig gevulde Patronaat.
Na afloop van het concert springt Michael, zoals altijd, in het publiek om de mensen die dat willen een knuffel te geven. Voor de derde keer in mijn leven dring ik me naar voren om me even in de armen van Jezus-figuur Michael te storten. Ook zien mijn vriendinnen en ik nog snel de kans om met hem op de foto te gaan. Helaas sta ik er alles behalve flatteus op (zie links op de foto), maar dat neem ik na twee uur dansen en meezingen dan maar voor lief.

Photobucket - Video and Image Hosting

Het is ook interessant om te vermelden dat Michael Franti enige tijd geleden, gewapend met niets anders dan zijn gitaar, een videoverslag heeft gemaakt van de omstandigheden in Irak, Palestina en Israel. De film is genaamd I Know I’m Not Alone. Een heel mooie documentaire, die voor iedereen de moeite waard is, niet alleen voor Michael Franti fans.

“Wit its guerrilla style footage captured in active war zones, de documentary is unlike the many academic and politically driven pieces in the marketplace, instead offering the audience a sense of intimate travel and the opportunity to hear the voices of everyday people living, creating and surviving under the harsh conditions of war and occupation.”

DOK GRENSOVERSCHRIJDEND

september 5, 2006

In het kader van denk groot,  denk DOK vertrokken Jaap en ik over de grens om nieuwe contacten te leggen in het prachtige groene Ierland. Op de agenda stond naast het bezoeken van het Electric Picnic festival 2006, een drie dagen durend muziekspektakel, een afspraak met collega´s van de bibliotheek van Trinity University, een van de oudste bibliotheken ter wereld.
Met  o.a. Massive Attack, Damien Rice, PJ Harvey, New Order, Basement Jaxx  kon het al moeilijk mis gaan, maar we wilden graag met eigen ogen zien wat dit festival anders maakt dan ons eigen Lowlands en Pinkpop.
Bij het dorpje Stradbally in county Laois ongeveer 1 ½ uur van Dublin ligt  een glooiend bosrijk landschap dat alleen al qua afmeting van het terrein totaal anders is dan festivalterreinen hier.
  

Wat meer kan ik zeggen. Er was een opblaasbare kerk waar getrouwd kon worden, een tent waar mensen theaterkleding huurde, circusacts, kunstenaars, een heel dorp in het teken van allerlei alternatieve therapieën, dansclubs ga maar door. Geld speelde geen rol. Men kwam voor de onvergetelijke ervaring. Ook de artiesten leken geraakt door de sfeer en deden net een stap extra. We werden tot tranen geroerd door Damien Rice, meegesleurd door PJ Harvey, verbaasd door de Twin Peaks achtige sfeer van tenten als The Lost Vagueness en The Pussy Parlour. Meer dan drie dagen zou niet goed geweest zijn.

Wereldberoemde Lisa Hannigan met DOK-verslaggever Erik Boekesteijn.

Zoek DOK Delft 🙂   

 

 

 

Optreden Zuco 103

september 1, 2006

Zondag 27 augustus, Hashiba-Festival op het Oranjeplein in Den Haag: Even waan ik me in Brazilië tijdens het optreden van Zuco 103. Hun muziek is heel moeilijk in een hoekje te stoppen, salsa en bossa nova gemixed met andere stijlen zoals jazz en funk.

Een zekerheid bij deze groep is in ieder geval dat je bij de eerste noten al moeilijk stil kunt zitten. Het was een gezellige boel op het Oranjeplein, alleen had Zuco meer publiek verdiend. Het is immers een groep met goede, professionele muzikanten (komen van het Rotterdams Conservatorium) en het optreden was gratis!

Voor iedereen die van deze groep wil genieten: ga gauw deze maand nog, half oktober gaat zangeres Lilian Vieira met zwangerschapsverlof. Gauw checken op de agenda.

Lady Macbeth van Mtsensk

juli 4, 2006

In mijn post over Sjostakovitsj raadde ik geïnteresseerden aan om gauw kaartjes te bestellen voor zijn opera Lady Macbeth van Mtsenk. Zelf heb ik gauw de daad bij het woord gevoegd en gereserveerd voor de allerlaatste voorstellling van dit seizoen, op 2 juli jl in het Muziektheater te Amsterdam. 

Ik heb er geen spijt van gehad. De voorstelling was zonder meer gedenkwaardig, door de hoge kwaliteit van de uitvoerenden enerzijds en de kracht van het verhaal anderzijds.Op het podium was de mens in al zijn slechtheid te zien.

Centraal staat de koopmansvrouw Katerina Izmajlova die zich verveelt en opgesloten voelt in haar huwelijk.Ze begint een affaire met arbeider Sergej. Haar schoonvader komt erachter en laat Sergej afranselen en opsluiten. Katerina vergiftigt hem en bevrijdt haar lover.Dan komt de echtgenoot erachter en legt eveneens het loodje. Katerina wordt betrapt en moet samen met Sergej op strafkamp. Sergej heeft het intussen gehad met Katerina en werpt zich in de armen van de jonge medegevange Sonetka. Ook Sonetka moet eraan geloven maar deze keer legt Katharina ook de hand aan zichzelf.

De regie van Martin Kusej is rauw en realistisch op het misselijk makende af. De gevoelswereld van de hoofdpersonen in het verhaal wordt indringend muzikaal vertolkt, door solisten, koor en het Concertgebouworkest olv. Mariss Jansons.

Voor de solozangers (allen prachtig, de Nederlandse Eva-Maria Westbroek in de hoofdrol was helemaal top!)  en  het koor heb ik buitengewoon veel ontzag. Zij moesten een hele krachtoer op het podium uithalen en zich vaak (ook letterlijk) blootgeven en toch zongen zij hun ziel uit hun lijf.

Helaas, dit was de laatste voorstelling (of je moet naar Covent Garden willen), maar er werden wel opnames gemaakt voor een DVD, die in het najaar uit zal komen.

Een schone taak voor DOK om dit goed in de gaten te houden. 

 

fotos van: www.dno.nl